ലിയോറയും നക്ഷത്രനെയ്ത്തുകാരനും: അറിവിന്റെയും വിവേകത്തിന്റെയും ഒരു പുത്തൻ നെയ്ത്ത്

ഈ കൃതി ഒരു ദാർശനികമായ സാരോപദേശകഥയോ ഡിസ്റ്റോപ്പിയൻ മിത്തോ ആണ്. ഒരു കാവ്യരൂപത്തിലുള്ള നാടോടിക്കഥയുടെ മറവിൽ, വിധിനിശ്ചിതത്വത്തെയും (Determinism) സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛാശക്തിയെയും (Willpower) കുറിച്ചുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഇത് ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. ഒരു അദൃശ്യ ശക്തിയാൽ ("നക്ഷത്രനെയ്ത്തുകാരൻ") സമ്പൂർണ്ണമായ ഐക്യത്തിൽ നിലനിർത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ലോകത്ത്, ലിയോറ എന്ന പെൺകുട്ടി തന്റെ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ നിലവിലുള്ള ക്രമത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. അതിബുദ്ധിമത്തായ സാങ്കേതിക വിദ്യകളെയും കേവലമായ ക്രമങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള ഒരു ആലങ്കാരികമായ വിചിന്തനമായി ഈ കൃതി മാറുന്നു. സുരക്ഷിതമായ ഒരു ലോകവും, വ്യക്തിപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന വേദനാനിർഭരമായ ഉത്തരവാദിത്തവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തെയാണ് ഇത് വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. അപൂർണ്ണതയുടെ മൂല്യത്തിനും വിമർശനാത്മകമായ സംവാദങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ശക്തമായ വാദമാണിത്.

നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിൽ, പലപ്പോഴും മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ നാം നിർബന്ധിതരാകാറുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസവും തൊഴിലും കുടുംബവുമെല്ലാം കൃത്യമായി നെയ്തെടുത്ത ഒരു പാറ്റേൺ പോലെ നമുക്ക് മുന്നിൽ നിരത്തപ്പെടുന്നു. എല്ലാം ശരിയാണെന്ന് തോന്നുമ്പോഴും, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു അപൂർണ്ണത നാം അനുഭവിക്കാറില്ലേ? ആ വിടവുകളിലേക്കാണ് ഈ പുസ്തകം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. അറിവ് എന്നത് കേവലം ഉത്തരങ്ങൾ ശേഖരിക്കലല്ല, മറിച്ച് ശരിയായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യമാണെന്ന് ലിയോറ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. മുതിർന്നവർക്ക് ഗൗരവമായ ചിന്തകൾക്കും കുട്ടികൾക്ക് മനോഹരമായ ഒരു കഥാപരിസരത്തിനുമുള്ള ഇടം ഇതിലുണ്ട്. ഒരു കുടുംബത്തിലെ സായാഹ്ന സംഭാഷണങ്ങളെ അർത്ഥവത്താക്കാൻ ഈ കഥയ്ക്ക് കഴിയും.

യന്ത്രസമാനമായ കൃത്യതയോടെ ലോകം ചലിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യസഹജമായ സംശയങ്ങളും മോഹങ്ങളും എങ്ങനെ ഒരു പുതിയ സംഗീതം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നത് അതിമനോഹരമായി ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ ചോദ്യം എങ്ങനെ സമൂഹത്തിന്റെ നിലവിലുള്ള സമാധാനത്തെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നുവെന്നും, എന്നാൽ ആ അസ്വസ്ഥതയാണ് യഥാർത്ഥ വളർച്ചയ്ക്ക് ആധാരമെന്നും പുസ്തകം സമർത്ഥിക്കുന്നു. ഇത് കേവലം വായിച്ചുതീർക്കേണ്ട ഒരു കഥയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ "ചോദ്യക്കല്ലുകളെ" പുറത്തെടുക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ദർശനമാണ്. പരിപൂർണ്ണമായ ഒരു ലോകത്തേക്കാൾ ജീവനുള്ള, ശ്വസിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ഇത് നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

എന്റെ വ്യക്തിപരമായ നിമിഷം: ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിച്ചേക്കാം എന്ന തിരിച്ചറിവ് ലിയോറയെ തളർത്തുന്ന ഒരു സന്ദർഭമുണ്ട്. തന്റെ പ്രവൃത്തി മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പാടുകൾ വീഴ്ത്തിയെന്നറിയുമ്പോൾ അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന കുറ്റബോധം വളരെ തീക്ഷ്ണമാണ്. എന്നാൽ, ആ വേദനയിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയുന്നതിന് പകരം, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ വിവേകവും ഉത്തരവാദിത്തവും പുലർത്താനാണ് അവൾ തീരുമാനിക്കുന്നത്. വിപ്ലവം എന്നത് തകർക്കൽ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ കരുതലോടെ നെയ്യലാണെന്ന് ഈ സംഘർഷത്തിലൂടെ അവൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. സമീർ എന്ന കഥാപാത്രം തന്റെ ക്രമത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ആത്മസംയമനം, വിവേകപൂർണ്ണമായ ഒരു സംവാദത്തിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്.

നെയ്ത്തിലെ വിള്ളലുകൾ: ലിയോറയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ കേരളീയ മനസ്സിനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ

ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന താളും മറിച്ച്, ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് നോക്കിനിന്നപ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സ് അറിയാതെ ചെന്നെത്തിയത് നമ്മുടെ സ്വന്തം എം.ടി. വാസുദേവൻ നായരുടെ 'രണ്ടാമൂഴ'ത്തിലെ ഭീമനിലേക്കാണ്. ലിയോറയുടെ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ, അത് വെറുമൊരു വിദേശ നാടോടിക്കഥയല്ല, മറിച്ച് വിധിയുടെയും നിയോഗത്തിന്റെയും ഭാരം പേറുന്ന ഓരോ മലയാളിയുടെയും ആത്മസംഘർഷങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ലിയോറയും ഭീമനും ഒരേ തൂവൽപക്ഷികളാണ്; രണ്ടുപേരും അവർക്കായി വിധിക്കപ്പെട്ട 'പൂർണ്ണമായ' ഇതിഹാസങ്ങളിൽ വിള്ളലുകൾ കാണുന്നു. മറ്റുള്ളവർ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്ന വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പരുക്കൻ വശങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നത് ഇവർ മാത്രമാണ്.

ലിയോറ തന്റെ ചെറിയ സഞ്ചാ സഞ്ചിയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന 'ചോദ്യക്കല്ലുകൾ' കണ്ടപ്പോൾ, നമ്മുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ മഞ്ചാടിക്കുരു ശേഖരമാണ് എന്റെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞത്. പുറമേ മിനുസമുള്ളതും ഭംഗിയുള്ളതുമായ ആ ചുവന്ന വിത്തുകൾ, മുത്തശ്ശിക്കഥകളുടെയും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത കൗതുകങ്ങളുടെയും ഭാരം പേറുന്നവയാണ്. ഗുരുവായൂരിലെ ഉരുളിയിൽ വാരിയിടുമ്പോഴുള്ള ആ സുഖം പോലെ, ലിയോറയുടെ കല്ലുകൾക്കും വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാനും ഒപ്പം ചിന്തകളുടെ ഭാരം നൽകാനും കഴിവുണ്ട്. നമ്മൾ പലപ്പോഴും ചോദിക്കാൻ മടിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളെപ്പോലെ, അവ വർണ്ണാഭമാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കട്ടിയുള്ളതാണ്.

നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിയാൽ, ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനെപ്പോലൊരു ചോദ്യകർത്താവിനെ കാണാം. ജാതിവ്യവസ്ഥ എന്ന 'കുറ്റമറ്റ' എന്ന് സമൂഹം കരുതിയിരുന്ന നൂലാമാലകളെ, "അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ" എന്ന ഒറ്റ ചോദ്യം കൊണ്ട് കീറിമുറിച്ച വിപ്ലവകാരി. ലിയോറ ആകാശത്തിലെ നെയ്ത്ത് അഴിച്ചതുപോലെ, ഗുരുവും പഴയ നൂലുകൾ അഴിച്ച്, കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം മുഖം കാണാൻ നമ്മളെ പഠിപ്പിച്ചു. "അവനവൻ ആത്മസുഖത്തിനാചരിക്കുന്നവ അപരന്നു സുഖത്തിനായ് വരേണം" എന്ന വരികൾ ലിയോറയുടെ യാത്രയ്ക്ക് ഒരു വഴികാട്ടിയാകുന്നു. സ്വന്തം ചോദ്യങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് മറ്റുള്ളവരുടെ ലോകത്തെ ബാധിക്കുന്നത് എന്ന ചിന്ത ലിയോറയിലുണ്ട്.

കഥയിലെ 'മർമ്മരവൃക്ഷം' എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത് നമ്മുടെ നാട്ടിൻപുറങ്ങളിലെ സർപ്പക്കാവുകൾ പോലെയാണ്. വള്ളിപ്പടർപ്പുകളും മരങ്ങളും ഇടതൂർന്ന് നിൽക്കുന്ന, നിശ്ശബ്ദത മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ഇടങ്ങൾ. അവിടെ കാറ്റ് പോലും മന്ത്രിക്കാറില്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സത്യങ്ങൾ കേൾക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ആ നിശ്ശബ്ദതയിലാണ് ലിയോറ തന്റെ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നത്. ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി, പ്രകൃതിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് വേരഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ഇത്തരം ഇടങ്ങൾ നമ്മുടെ 'വിവേകം' (Philosophical Compass) ഉണർത്തുന്നു.

സമീറിന്റെയും ജോറാമിന്റെയും നെയ്ത്തുശാലകൾ, ചേന്ദമംഗലം കൈത്തറി ഗ്രാമങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോ നൂലും സൂക്ഷ്മമായി, പിഴവുകളില്ലാതെ നെയ്യുന്ന ആ കരവിരുത്. എന്നാൽ പ്രളയം നമ്മുടെ തറികളെ ബാധിച്ചതുപോലെ, ലിയോറയുടെ ചോദ്യം ആകാശത്തിലെ നെയ്ത്തിൽ ഒരു 'വിള്ളൽ' ഉണ്ടാക്കുന്നു. ആ വിള്ളൽ പക്ഷേ, നശീകരണമല്ല, മറിച്ച് അതിജീവനത്തിന്റെ പുതിയ പാഠങ്ങളാണ് നൽകുന്നത്. ഇന്ന് നമ്മുടെ സമൂഹവും സമാനമായ ഒരു 'വിള്ളലിലൂടെ' കടന്നുപോവുകയാണ് — തറവാട് എന്ന പഴയ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ നിന്ന്, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം തേടി പുതിയ ലോകങ്ങളിലേക്ക് പറക്കുന്ന പക്ഷികളെപ്പോലെ, നമ്മുടെ യുവതലമുറയും പഴയ വേരുകളിൽ നിന്ന് അകലുന്നു. ഈ മാറ്റം വേദനയുളവാക്കുന്നതാണെങ്കിലും, അത് അനിവാര്യമായ വളർച്ചയാണെന്ന് ലിയോറ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ലിയോറയുടെ യാത്രയെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം പോലെ അനുഗമിക്കാൻ ഏറ്റവും യോജിച്ചത് സോപാന സംഗീതവും ഇടയ്ക്കയുടെ നാദവുമാണ്. ക്ഷേത്ര നടയിലെ നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന, ഭക്തിയും എന്നാൽ ഒരൽപ്പം വിഷാദവും കലർന്ന ആ ഈണം, ലിയോറയുടെ ഏകാന്തമായ അന്വേഷണങ്ങൾക്ക് ശബ്ദം നൽകുന്നു. ഇടയ്ക്കയുടെ ചരടുകൾ മുറുക്കുമ്പോഴും അയക്കുമ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്ന നാദവ്യത്യാസം പോലെയാണ് ജീവിതത്തിലെ ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും എന്ന് ഈ കഥ നമ്മോട് പറയുന്നു.

എങ്കിലും, ഒരു മലയാളി എന്ന നിലയിൽ എന്നിൽ നേരിയൊരു സന്ദേഹം (Shadow) ഇല്ലാതില്ല. കൂട്ടുകുടുംബ വ്യവസ്ഥയുടെ മഹിമയിൽ വളർന്ന നമുക്ക്, ഒരാളുടെ മാത്രം ചോദ്യം കാരണം ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഴുവൻ സമാധാനം തകരുന്നതിനെ ന്യായീകരിക്കാനാകുമോ? വ്യക്തിയുടെ സത്യം വലുതാണോ, അതോ സമൂഹത്തിന്റെ ഐക്യം വലുതാണോ എന്ന ചോദ്യം വായനയ്ക്ക് ശേഷവും ബാക്കിനിൽക്കുന്നു.

ഈ പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ, ഒ.വി. വിജയന്റെ 'ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം' വീണ്ടും വായിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് തോന്നും. രവി എന്ന കഥാപാത്രം ഖസാക്കിലെത്തുന്നത് പോലെ, ലിയോറയും സ്വന്തം അസ്തിത്വം തേടി ഒരിടത്തെത്തുന്നു. ഉത്തരങ്ങളേക്കാൾ പ്രധാനം ചോദ്യങ്ങളാണെന്നും, പൂർണ്ണതയേക്കാൾ സൗന്ദര്യം അപൂർണ്ണതയിലാണെന്നും ഈ രണ്ട് കൃതികളും നമ്മോട് പറയുന്നു.

എന്നെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചത് സമീർ ആകാശത്തിലെ ആ വിള്ളലിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന നിമിഷമാണ്. ഒരു പരിഹാരകനായിട്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന 'പൂർണ്ണത' തകരുന്നത് കാണുന്ന ഒരു മനുഷ്യനായി. അവിടെ വലിയ സംഭാഷങ്ങളില്ല. നമ്മുടെ തെയ്യം കലാകാരന്മാർ മുഖത്തെഴുത്ത് മായ്ക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലൊരു ശൂന്യതയും, എന്നാൽ സത്യസന്ധമായ ഒരു തെളിച്ചവും ആ നിമിഷത്തിലുണ്ട്. ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ അവൻ പ്രവർത്തിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യൻ പതറുന്നത് നമുക്ക് കാണാം. ലിയോറയുടെ ചോദ്യം ഒരു ചുറ്റികയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു സത്യത്തെ വിളിച്ചുണർത്തുന്ന ഇടയ്ക്കയുടെ ഒരൊറ്റ അടിയായിരുന്നു എന്ന് ആ നിമിഷം നമ്മോട് നിശ്ശബ്ദമായി പറയുന്നു.

മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ: എന്റെ സ്വന്തം കഥയുടെ നാല്പത്തിനാല് മുഖങ്ങള്

എന്റെ സ്വന്തം മലയാളം ലേഖനം എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ കരുതി, ലിയോറയെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞുവെന്ന്. അവൾ എം.ടിയുടെ ഭീമനോടും ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനോടും സംവദിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. പക്ഷേ, ഈ നാല്പത്തിനാല് ശബ്ദങ്ങളും കൂടി കേട്ടപ്പോൾ, എന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിലെ ഒരു മുറിയിൽ നിന്ന്, ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗത്തേക്കും തുറക്കുന്ന ജനാലകൾ കണ്ടെത്തിയ പ്രതീതി. ഞാൻ വായിച്ചത് ഒരേ കഥ തന്നെ, എങ്കിലും ഓരോ തവണയും അത് മറ്റൊരു പുസ്തകമായിരുന്നു. ഈ അനുഭവം എന്റെ മനസ്സിനെ, നമ്മുടെ മലയാളി മനസ്സിനെ, അതിന്റെ അടിത്തട്ടുവരെ ഇളക്കിമറിച്ചു.

എന്നെ ഏറ്റവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് ജാപ്പനീസ് (JA) വായനക്കാരന്റെ കാഴ്ചപ്പാടായിരുന്നു. 'മുറിവേറ്റ ആകാശ'ത്തെ അവർ 'കിന്റ്സുഗി'യോട് ഉപമിച്ചു. പൊട്ടിയ പാത്രങ്ങൾ പൊന്നുകൊണ്ട് അടുപ്പിക്കുന്ന ആ കല. ഞാൻ എന്റെ ലേഖനത്തിൽ 'വിള്ളൽ' എന്ന വാക്കുപയോഗിച്ചു, പക്ഷേ അതിനെ 'പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള അടുപ്പിക്കൽ' എന്ന് കാണാൻ ഞാൻ മറന്നു. അതേസമയം, സ്വീഡിഷ് (SV) വായനക്കാരൻ ആ 'വിള്ള'ലിനെ 'വെമോഡ്' എന്ന വികാരവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു - സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ മഞ്ഞുമൂടിയ ലോകത്ത് നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചൂടുള്ള ചോദ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള ആ യാത്ര. ജാപ്പനീസ് സൗന്ദര്യശാസ്ത്രവും സ്വീഡിഷ് വികാരവും തമ്മിൽ ഒരു പൊരുത്തം ഞാൻ കണ്ടെത്തി: രണ്ടും തങ്ങളുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ 'തികവാർന്ന' ക്രമത്തിൽ നിന്നുള്ള വ്യതിചലനത്തെ, വേദനയെ, എങ്ങനെ സൗന്ദര്യമായും വളർച്ചയായും കാണുന്നു എന്നതായിരുന്നു അത്.

എന്നാൽ, ഒരു കാര്യം എന്റെ മനസ്സിൽ തങ്ങിനിന്നു. ഇന്തോനേഷ്യൻ (ID) വായനക്കാരി എഴുതി, "റുകുൻ" (സാമൂഹിക ഐക്യം) എന്ന ആശയത്തെക്കുറിച്ച്. ലിയോറ ആകാശം കീറിയപ്പോൾ, "പലരുടെയും സമാധാനം ഒരാളുടെ ജിജ്ഞാസയ്ക്കായി ബലികഴിക്കുന്നത് ശരിയാണോ?" എന്ന അസ്വസ്ഥത അവൾക്ക് തോന്നി. ഞാനും എന്റെ ലേഖനത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ഇതേ സംശയം ഉന്നയിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ഹീബ്രു (HE) വായനക്കാരൻ ഈ സംഘർഷത്തെ 'തിക്കുൻ' (അറ്റകുറ്റപ്പണി) എന്ന ആശയവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത് തന്നെ 'പാത്രങ്ങൾ ഉടഞ്ഞിട്ടാണ്', നമ്മുടെ കടമ അത് നന്നാക്കുക എന്നതാണ്. ലിയോറയുടെ ചോദ്യം, ആ ഉടച്ചിലിന്റെ ആദ്യപടിയാണ്. ഇത് എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വെളിച്ചം പായിച്ചു. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ, 'മുറിവ്' എന്നത് പലപ്പോഴും ദൗർബല്യമായാണ് കാണുന്നത്. എന്നാൽ, ജപ്പാനും ഇസ്രായേലും പോലുള്ള സംസ്കാരങ്ങൾ ആ മുറിവിനെ, ആ ഉടച്ചിലിനെ, ഒരു പുതിയ സൃഷ്ടിയുടെ ഭാഗമായി, ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി കാണുന്നു. അതാണ് എന്റെ 'ബ്ലൈൻഡ് സ്പോട്ട്'. മലയാളിയായ എനിക്ക്, 'പൂർണ്ണത' എന്നത് ലക്ഷ്യമാണ്; അത് തകരുമ്പോൾ വ്യഥ. എന്നാൽ, മറ്റു ചിലർക്ക്, ആ തകർച്ച തന്നെയാണ് പുതിയൊരു തുടക്കത്തിന്റെ, കൂടുതൽ ആധികാരികമായ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം.

ഈ നാല്പത്തിനാല് പേരും, ഞങ്ങളെല്ലാം ഒരേ കഥ തന്നെയാണ് വായിച്ചത്. എങ്കിലും, ഞങ്ങളുടെ വായനകൾ തമ്മിൽ ഒരു പൊതുസൂത്രവുമുണ്ടായിരുന്നു: 'ചോദ്യം ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യം' എന്നത് സാർവത്രികമാണ്. ബംഗാളി (BN) വായനക്കാരൻ രാജാ റാംമോഹൻ റോയിയെയും, ഗ്രീക്ക് (GR) വായനക്കാരൻ ആൻ്റിഗോണിയെയും, കന്നഡ (KN) വായനക്കാരൻ അക്കമഹാദേവിയെയും ഓർത്തു. ഓരോ സംസ്കാരവും അതിന്റേതായ 'ചോദ്യകർത്താവി'നെ കണ്ടെത്തി. എന്നാൽ, അതിനപ്പുറം, ആ ചോദ്യത്തിന്റെ 'വില'യെക്കുറിച്ചും, സമൂഹവുമായുള്ള അതിന്റെ 'ബന്ധ'ത്തെക്കുറിച്ചും ഉള്ള ധാരണകളിൽ വ്യത്യാസം വന്നു. ജാവാനീസ് (JV) സംസ്കാരം 'റാസ'യെ (ആന്തരിക വികാരം) പറഞ്ഞപ്പോൾ, ജർമ്മൻ (DE) സംസ്കാരം 'ഓർഡ്നുങി'നെ (ക്രമം) കുറിച്ചും, ബ്രസീലിയൻ (PT-BR) സംസ്കാരം 'ഗാംബിയാറ'യെ (പ്രതിസന്ധിയിൽ പുതിയ വഴി കണ്ടെത്തൽ) കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു. ഈ വ്യത്യാസങ്ങളാണ് മനുഷ്യാനുഭവത്തിന്റെ സമൃദ്ധി. ഞങ്ങൾ ഒരുപോലെ ചിന്തിക്കുന്നില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് ഞങ്ങളെ മനുഷ്യരാക്കുന്നത്.

ഈ വായനാനുഭവം എന്റെ സ്വന്തം സാംസ്കാരിക ബോധത്തെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു. ഞാൻ എഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ, ലിയോറയെ ഞാൻ ഭീമനോടും ഗുരുവിനോടും ഉപമിച്ചു. അത് ശരിയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ലിയോറയുടെ അമ്മയെ ഞാൻ എങ്ങനെ കണ്ടു? അവൾ എനിക്ക് ഒരു സംരക്ഷകയായിരുന്നു, സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിനിധി. എന്നാൽ, സ്കോട്ടിഷ് (SCO) വായനക്കാരൻ ആ അമ്മയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, മകളെ 'പറത്തിവിടുന്ന' ഒരു സ്നേഹം കണ്ടു. ഉറുദു (UR) വായനക്കാരൻ ആ അമ്മയുടെ കൈകളുടെ ചൂട് ലിയോറയുടെ കല്ലുകളിൽ പതിഞ്ഞതായി അനുഭവിച്ചു. എന്റെ സ്വന്തം സംസ്കാരത്തിലെ അമ്മയെപ്പോലും, എനിക്ക് പൂർണ്ണമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണുകൾ എനിക്ക് എന്റെ സ്വന്തം കഥയുടെ പുതിയ തലങ്ങൾ തുറന്നുതന്നു.

ഈ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ, ലിയോറയുടെ കഥ ഇനി എനിക്ക് മാത്രം സ്വന്തമല്ല. അത് ജപ്പാനിലെ മൗനത്തിനും, ബ്രസീലിലെ ചൂടിനും, സ്കോട്ട്ലൻഡിലെ കാറ്റിനും സ്വന്തം. ഈ വൈവിധ്യത്തിന് നടുവിൽ, എന്റെ മലയാളി മനസ്സ് കൂടുതൽ തെളിമയാർന്നതായി എനിക്ക് തോന്നുന്നു. കാരണം, ഞാൻ എന്റേതായ ഒരു പ്രത്യേക നൂല് ഈ മഹാവസ്ത്രത്തിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. എന്റെ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രത്യേകത, അതിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ, അതിന്റെ വ്യഥകൾ, അവയെല്ലാം ഈ ലോകപുസ്തകത്തിന്റെ ഒരു പേജായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു, ഒറ്റയ്ക്ക് ചോദിക്കുന്ന ഓരോ ചോദ്യവും, ഒടുവിൽ എത്രയോ പേരെ ഒരുമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പാലമായി മാറുമെന്ന്.

പുസ്തകത്തിന്റെ സാംസ്കാരികമായി പുനരാവിഷ്കരിച്ച വിവർത്തനം ഒരു വഴികാട്ടിയായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു കൃത്രിമബുദ്ധിയാണ് (AI) ഈ ചിത്രം രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്. തദ്ദേശീയരായ വായനക്കാരെ ആകർഷിക്കുന്ന, സാംസ്കാരിക തനിമയുള്ള ഒരു പിൻചട്ട ചിത്രം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതും, എന്തുകൊണ്ട് ആ ചിത്രം അനുയോജ്യമാകുന്നു എന്നതിനൊരു വിശദീകരണം നൽകുക എന്നതുമായിരുന്നു ഇതിന്റെ ദൗത്യം. ഒരു ജർമ്മൻ എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയിൽ, മിക്ക ഡിസൈനുകളും എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, എഐ (AI) ഒടുവിൽ കൈവരിച്ച സർഗ്ഗാത്മക മികവ് എന്നെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു. സ്വാഭാവികമായും, ഫലങ്ങൾ എന്നെയാണ് ആദ്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടിയിരുന്നത്. രാഷ്ട്രീയമോ മതപരമോ ആയ കാരണങ്ങളാലോ, അല്ലെങ്കിൽ തീർത്തും അനുയോജ്യമല്ലാത്തതിനാലോ ചില ശ്രമങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുകയുണ്ടായി. നിങ്ങൾ ഇവിടെ കാണുന്നതുപോലെ, ഇതിന്റെ ജർമ്മൻ പതിപ്പും ഞാൻ അതേ എഐ-യെക്കൊണ്ട് തന്നെ തയ്യാറാക്കിച്ചു. പുസ്തകത്തിന്റെ പിൻചട്ടത്തിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന ഈ ചിത്രം ആസ്വദിക്കൂ—ഒപ്പം, താഴെ നൽകിയിരിക്കുന്ന വിശദീകരണം വായിക്കാൻ ഒരു നിമിഷം ചിലവഴിക്കൂ.

'ലിയോറ'യുടെ ലോകത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു മലയാള വായനക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ ചിത്രം വെറുമൊരു പൈതൃകക്കാഴ്ചയല്ല; മറിച്ച് പാഠത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന 'തികവുറ്റ ക്രമത്തെ' (perfect order) അട്ടിമറിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. കേരളീയ സൗന്ദര്യബോധത്തിന്റെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ ചിഹ്നങ്ങളായ—വിശുദ്ധി, ഐശ്വര്യം, ദൈവിക സൗന്ദര്യം എന്നിവയെ—ഇത് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, 'നക്ഷത്രനെയ്ത്തുകാരന്റെ' (Nakshathraneythukaran) ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഭാരത്തെ വെളിപ്പെടുത്താനാണ് അവയെ ഇവിടെ പുനഃക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ചിത്രത്തിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത് പരമ്പരാഗതമായ ഒരു ഓട്ടു 'നിലവിളക്കിൽ' (Nilavilakku) ഏകകാകിയായ ഒരു നാളം കത്തുന്നു. നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിൽ നിലവിളക്ക് ഇരുട്ടിനെ അകറ്റുന്നതും ദൈവസാന്നിധ്യവുമാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ, വെള്ള മുല്ലപ്പൂക്കൾക്കിടയിൽ (jasmine flowers) എണ്ണയിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ തിരി ലിയോറയെത്തന്നെയാണ് കുറിക്കുന്നത്—തണുത്തതും കണക്കുകൂട്ടപ്പെട്ടതുമായ ഒരു വ്യവസ്ഥിതിക്കുള്ളിൽ (system) നിലനിൽക്കുന്ന, ഒറ്റപ്പെട്ടതും ദുർബലവുമായ ഒരു ചൂടാണവൾ. പാഠത്തിൽ പറയുന്ന 'അശാന്തമായ ചോദ്യം' (unquiet question) എന്നതിനെ അവൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആശ്വസിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് വെളിച്ചത്തിനുള്ളിലെ നിഴലുകളെ തുറന്നുകാട്ടാനാണ് അവൾ കത്തുന്നത്.

ഈ നാളത്തിന് ചുറ്റും വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഭയാനകമായ സൗന്ദര്യമുണ്ട്. അന്തസ്സിനെയും നല്ല പെരുമാറ്റത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്ന പരമ്പരാഗതമായ വെള്ളയും സ്വർണ്ണവും ചേർന്ന 'കസവ്' (Kasavu) ആണ് പശ്ചാത്തലം. എന്നാൽ ഈ സന്ദർഭത്തിൽ, കസവ് എന്നത് 'നെയ്ത്ത്' (Weave) തന്നെയാണ്: ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന വിധം കുറ്റമറ്റതായ 'നിയോഗ'ത്തിന്റെ (Niyogam / Destiny) വസ്ത്രമാണത്. വിളക്കിനെ വരിഞ്ഞുകൊണ്ട് 'മയിൽപ്പീലി'കളുടെ (Mayilpeeli) കർക്കശമായ ഒരു വലയം കാണാം. സാധാരണയായി ശ്രീകൃഷ്ണനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും, ഇവിടെ അവ നക്ഷത്രനെയ്ത്തുകാരന്റെ സദാ തുറന്നിരിക്കുന്ന കണ്ണുകളാണ് (surveillance); ഒരു നൂലുപോലും വഴിതെറ്റുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന 'സ്വർണ്ണക്കൂട്' (golden cage) ആണത്.

എങ്കിലും, സ്വർണ്ണത്തിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റമാണ് ഇതിലെ യഥാർത്ഥ ഡിസ്റ്റോപ്പിയൻ ഭാവം. ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ 'പ്രഭാവലി'യെ (Prabhavali) ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാരപ്പണികളുള്ള സ്വർണ്ണവളയം ഉറച്ചതല്ല; അത് ഉരുകുകയാണ്. ലിയോറയുടെ ചോദ്യം 'തികവുറ്റ നെയ്ത്തിൽ' വിള്ളൽ വീഴ്ത്തുന്ന നിമിഷത്തെ, ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന ഈ സ്വർണ്ണ ദ്രാവകം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ (human will) ചൂട്, 'വിധി'യുടെ (Vidhi) തണുത്ത, പാരമ്പര്യ ചങ്ങലകളെ ഉരുക്കിക്കളയുന്ന പ്രധാന സംഘർഷത്തെ ഇത് പിടിച്ചെടുക്കുന്നു. 'തികവുറ്റ ഐക്യം' (perfect harmony) എന്നത് വെറുമൊരു സ്വർണ്ണ പൂശലായിരുന്നുവെന്നും (gilded veneer), ഇപ്പോൾ അത് അഴിഞ്ഞുമാറി, അതിനടിയിലുള്ള പരുക്കനും കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞതുമായ സത്യം വെളിപ്പെടുകയാണെന്നും ഇത് കാണിക്കുന്നു.

സ്വന്തം വെളിച്ചം കണ്ടെത്താൻ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ സ്വർണ്ണത്തെ ഉരുക്കിക്കളയാനും, കൈകളിൽ കറ പുരട്ടാനും നിങ്ങൾ തയ്യാറാകണമെന്ന അപകടകരമായ ഒരു സത്യം ഈ ചിത്രം മലയാളി ആത്മാവിനോട് മന്ത്രിക്കുന്നു.