Liora un de Steernwever
Fabula moderna quae provocat et remuneratur. Omnibus qui parati sunt quaestionibus manentibus se dedere - adultis et pueris.
Overture
Dat güng nich los as en Märken,
nee, dat füng an mit en Fraag,
de nich stillhollen wull.
En Sünnabendmorgen.
En Klönsnack över künstliche Klookheit,
en Gedanke, den een nich wedder loswarrn kunn.
Toerst weer dor en Utkast.
Köhl, uprüümt, ahn Seel.
En Welt ahn Hunger, ahn Möh un Plackeree.
Man ok ahn dat Bevern, wat Lengten heet.
Do kööm en Deern in den Krink.
Mit en Rucksack
vull von Fraagstenen.
Ehr Fragen, dat weern de Reten in all dat, wat perfekt schien.
Se stell de Fragen in de Still,
de scharper weer as ludes Schreen.
Se söch de uneven Steden,
denn dor erst füng dat Leven an,
wiel de Faden dor Halt finnt,
an den een wat Nees knüppen kann.
De Geschicht hett ehr Form twei maakt.
Se wöör week as Dau in’t eerste Licht.
Se füng an, sik sülven to weven
un to warrn, wat weevt warrt.
Wat du nu liest, is keen oolt Märken.
Dat is en Geweev ut Gedanken,
en Leed von Fragen,
en Muster, dat sik sülven söcht.
Un en Geföhl fluustert:
De Steernwever is nich bloots en Figur.
He is ok dat Muster,
dat twüschen de Riegen wirkt —
dat bevert, wenn wi dat anröhrt,
un nigen lücht,
wo wi dat waagt, an en Faden to trecken.
Overture – Poetic Voice
Id en begunde nicht alze ene mere,
Sunder mid ener vraghe,
De dar nene rowe hebben wolde.
Des saterdaghes in deme morghen,
Do man sprack van der kunstliken wisheit,
Vnde ein ghedanke, den nyman konde vordriven.
In deme anbeginne was dat Vörebilde.
Kolt, vnde ordentlick, vnde sunder sele.
Ene werlt sunder hunger, vnde sunder arbeit.
Men ock sunder de bevinge,
De da heet die begher.
Do quam ein kint in den krinck.
Mid eneme sacke,
Vull van den stenen der vraghe.
Ere vraghe weren de rete in der vulkomenheit.
Se vraghede in ener stilheit,
De scharper was wan lude schrien.
Se sochte de uneven stede,
Wente dar erst dat levent anheveth,
Dar de vadem hald vindet,
Dar man ichtesniwes knuppen mach.
Do brack de historie ere forme entwei.
Vnde wart weck alze de dow in deme ersten lichte.
Se begunde sik sulven to weven,
Vnde to werden, wat da geweven wert.
Dat ghy nu leset, en is nene olde mere.
Id is ein geweve van ghedanken,
Ein sanc van vraghen,
Ein munster, dat sik sulven soke.
Vnde ein sinne vlustert:
De Sternewever en is nicht allene ene figure.
He is ock dat munster, dat twischen den rigen werket —
Dat bevet, wen wy id anrören,
Vnde niwe luchtet,
Wor wy waghen, an eneme vadem to trecken.
Introduction
Liora un de Steernwever – En Spegel för uns Tiet
Dit Book is en philosoophsch Märken, dat uns froggt, wo veel Freeheit wi egentlich hebben wüllt, wenn de Sekerheit de Pries dorför is. In en Welt, de vullkamen schient un von den „Steernwever“ in en ewige Ordnung hollen warrt, wiest de Deern Liora uns, dat en lütt Lock in’t Geweev de eenzig Weg is, üm dat Leven würklich to spören. Dat Ganze is en fackkundig utdachte Allegorie op de Welt von morgen, in de künstliche Kräft de Ordnung weven, un wat dat för uns Minschen bedüden deit, wenn wi de Wahl twüschen komfortabel Rau un de swore Verantwortung von de egen Freeheit hebben. Dat Book is en Plädoyer för den Weert von de Unvullkamenheit un den ehrlichen Dialog, de ok vör den Brook nich torüchwiekt.
In uns Alldag, wo manchmaal allens jümmers glatter un berekenter warrt, kennt vele dat Geföhl, dat de egen Weg al vörtekent schient. Dat is de binnere Unruuh, wenn de Beständigkeit un dat echt Redliche dör en vörstelt Harmonie ersett warrt. Liora un ehr „Fraagstenen“ sünd dor en heel starket Bild: Se sammelt nich dat lüchtende Licht, dat ehr de Welt as Geschenk anbeden deit, sondern se sammelt dat Swore, dat Kantige. Dat Vertellen wiest uns, dat Fragen nich bloots Twiefel sünd, sondern en Form von Beständigkeit gegenöver en Welt, de uns dat Denken afnehmen will.
Besünners in de Midden von de Geschicht un in dat Nawoort warrt düütlich, dat de Steernwever nich bloots en Figur ut en ole Märken is. He steiht för de Strukturen un Algorithmen, de in uns moderne Welt dat „Muster“ vörgeven. Dat Book dwingt een dorto, sik de Fraag to stellen: Is en vullkamen Ordnung dat weert, wenn dorbi de egen Hartslaag verloren geiht? De Still un dat Inneholden, wat Liora lehrt, is en gode Medizin för dat hütige Gehetzt-Sien. Dat Book eignet sik wunnerbor, üm dat tosamen in de Familie to lesen, wiel dat to’n Nadenken anregen deit, ahn mit den Finger op jemanden to wiesen. Dat is en Geschicht, de liesen anfängt, aver en Deepde hett, de een noch lang na de letzte Siet begleit.
Mien persönlichen Moment in de Geschicht weer de Ogenblick, as de Lichtwever Zamir vör de Wunn in’n Heven steiht. He hett sien ganzet Leven dorför arbeit, dat allens vullkamen un glatt is – sien Stolz as Handwerker hangt doran. Doch as de Reet passeert, sühst du sien ganze Not: Sien Fingers, de so schickt sünd, bevern. Dat is nich bloots Bang vör dat Chaos, dat is de Moment, wo de technische Struktur von sien Welt op de harte Realität von en Fehler dröppt. He versöcht den Fehler to versteken, de Naht to flicken, dormit dat Vertruun von de annern nich kaputt geiht. Düsse Striet twüschen de Plicht, dat „System“ to hollen, un de Ahnung, dat de Narv nu för jümmers to dat Leven dortohöört, hett mi deep beröhrt. Dat wiest uns, dat ok de Meesters von de Ordnung blots Minschen sünd, de an ehr egen Vullkamenheit lieden köönt.
Reading Sample
En Blick in dat Book
Wi laadt Se in, twee Momente ut de Geschicht to lesen. De eerste is de Anfang – en stillen Gedanken, de to en Geschicht wöör. De tweete is en Moment ut de Midden von dat Book, wo Liora begrippt, dat Perfektschoon nich dat Enn von de Söök is, man faken dat Gefängnis.
Woans allens anfüng
Dat is keen klassisch „Dat weer maal“. Dat is de Moment, vördem de eerste Faden spunnen wöör. En philosoophsche Ouvertüre, de den Toon för de Reis angifft.
Dat güng nich los as en Märken,
nee, dat füng an mit en Fraag,
de nich stillhollen wull.
En Sünnabendmorgen.
En Klönsnack över künstliche Klookheit,
en Gedanke, den een nich wedder loswarrn kunn.
Toerst weer dor en Utkast.
Köhl, uprüümt, ahn Seel.
En Welt ahn Hunger, ahn Möh un Plackeree.
Man ok ahn dat Bevern, wat Lengten heet.
Do kööm en Deern in den Krink.
Mit en Rucksack
vull von Fraagstenen.
De Mood, nich perfekt to sien
In en Welt, wo de „Steernwever“ jeden Fehler glieks korrigeert, finnt Liora op den Lichtmarkt wat Verbodenes: En Stück Stoff, dat nich toenn maakt wöör. En Drapen mit den olen Lichtsnieder Joram, dat allens verännert.
Liora schreed bedacht wieder,
bit se Joram, en ölleren Lichtsnieder, gewohr wöör.
Sien Ogen weern anners as sünst.
Eenes weer kloor un von en deep Bruun,
dat de Welt opmarksam bekiek.
Dat anner weer von en melkigen Schleier övertrocken,
as richt sik sien Blick deep na binnen,
op de Tiet sülvst.
Liora ehr Blick bleev an de Eck von den Disch hängen.
Twüschen de gleissenden, perfekten Bahnen legen wenige, lüttere Stücken.
Dat Licht in jem flacker unregelmatig,
as wöör dat aten.
An een Steed reet dat Muster af,
un en enkelter, blasser Faden hüng rut
un krüsel sik in en unsichtbor Bris,
en stumme Inladung to’n Wiederföhren.
[...]
Joram nahm en utfransten Lichtfaden ut de Eck.
He meed de perfekten Rullen
un leeg em an den Dischrand,
wo de Kinner vörbigüngen.
„Manche Fadens sünd boren, üm funnen to warrn“, murmel he,
un nu scheen de Stimm ut de Deep von sien melkig Oog to kamen,
„Nich üm versteken to blieven.“
Afterword
Mundus in una mensa: Quid ab aliis didicerim
Cum ultimas paginas horum 49 tractatuum culturalium clauderem, hic in parvo cubiculo meo sedebam et sentiebam me quasi post longum iter per orbem terrarum domum rediisse – cum saccis plenis nummorum alienorum et corde pleno novarum fabularum. Erat sensus quasi aestus maris non solum aquam, sed thesauros ex omnibus angulis terrae ad aggerem nostrum appulisset. Putabam me Lioram nosse. Putabam me intellegere protestationem eius tacitam, quia naturae nostrae Germaniae Septentrionalis tam similis est. Sed nunc scio: Liora speculum est, quod in omni angulo mundi aliam faciem ostendit, et tamen semper eadem manet.
Quod me maxime miratus est, sunt cogitationes quae nostrum modum res videndi omnino evertunt. Est, exempli gratia, criticus Iaponicus, qui de "errore deliberato" narrat. Apud nos ad aggerem omnia stricta et firma esse debent; error periculum est. Sed in Iaponia foramen in textura relinquunt, ut anima locum habeat. Hoc me ad cogitandum commovit: Fortasse perfectio nostra non tam fortis est quam credimus. Deinde erat tractatus Brasiliensis cum verbo Gambiarra. Ars est impossibilia nulla re reficiendi. Hoc sonat sicut agricolae nostri, qui totum tractorium filo ferreo iterum currere faciunt – non pulchrum, sed currit. Hoc mihi ostendit "solutionem necessariam" in Meridie formam artis esse, non solum officium. Et prospectus Bohemicus (Tzechicus) me penitus tetigit sua Petrolejka – parva lucerna contra magnas tenebras. In Liora non vident heroem qui magna verba facit, sed eum qui in silentio lucem tenet cum magna machina mundi frigida est. Hoc nobis bene convenit.
Quod vere oculos meos aperuit, est quomodo culturae, quae tam longe absunt inter se, manus porrigant, nescientes. Textus Catalanus loquitur de Trencadís, ubi ex tegulis fractis aliquid novi et pulchri faciunt. Et in altera parte mundi, criticus Coreanus narrat de Jogakbo, ubi ex reliquiis panni novum stragulum suunt. Ambo imaginem pingunt quod fractum et sartum maiorem valorem habet quam id quod numquam fractum est. Haec est veritas quam nos hic in Septentrione, ubi semper timemus ne agger rumpatur, fortasse adhuc discere debemus.
Et ibi iacet etiam "macula caeca" mea, res quam solus numquam vidissem. In tractatu meo, vidi Liorae "Rimam" (Crack) in caelo ut periculum, ut foramen in aggere quod obstruere debemus. Sed criticus Hispanus hoc omnino aliter videt: Ei vulnus est fons vitae, Herida. Et textus Polonicus loquitur de Żal, dolore cordis qui necessarius est ad crescendum. Putabam nos integrum servare debere, sed alii mihi ostenderunt: Solum cum scinditur, lux intrat. Hoc erat mihi, ut Germano Septentrionali qui securitati studet, lectio dura sed gravis.
In fine videmus nos omnes – sive Cairi, sive Seuli, sive Hamburgi – nostros proprios "Lapides Quaestionum" (Question Stones) portare. Apud Swahiles sunt calculi pro ludo Bao, et in Russia est calculus carus in sacculo. Differentia est solum quomodo cum eis agamus. Alii caelum sarcire volunt, alii volunt videre id ardere ut libere spirare possint. Mihi, hoc iter ostendit "prudentiam" nostram Germaniae Septentrionalis bonam esse, sed nos claudere non debere.
Cum hun librum deponitis, facite mihi beneficium: Legite tractatum Scotorum (SCO). Sonat tam familiaris, tam asper et honestus ut lingua nostra, quasi consobrinus ex altera parte Maris Germanici nobis vẫluret. Hoc nobis ostendit nos, etiamsi linguis diversis loquamur, in corde tamen omnes in eadem magna textura laborare.
Haec imago ab intelligentia artificiali designata est, ductu translationis libri culturaliter recens contextae. Munus erat imaginem resonantem culturaliter creare, quae lectoribus indigenis allicere posset, una cum explicatione cur imago apta esset. Ego, scriptor Germanus, pleraque consilia grata inveni, sed penitus impressus sum creativitate quam AI tandem consecuta est. Scilicet, mihi prius eventus probandi erant, et nonnullae conatus ob causas politicas vel religiosas defecerunt, aut simpliciter quia non conveniebant. Multum gaudii cum imagine—quae in tergo libri invenitur—et paulisper explicationem infra legendam sumite.
Lectori enim, qui in gravi solo argilloso Saxoniae Inferioris radicatus est, haec imago non remotam phantasiam cosmicam ostendit. Ostendit ecclesiam, ex materiis domesticis aedificatam. Tangibile potius quam aethereum ostendit: firmum robur quercus et terram coctam regionis Saxoniae Inferioris.
Ardens in medio ignis anima Liorae est. Non est stella frigida, remota, sed frustum turfae vel ligni resinosi ardens—calor rudis, localis. Hoc significat lapides quaestionum (Frågenstienen) non ut gemmas passivas, sed ut elementa activa, candentia, quae aedificium circumiacens incendere minantur. Hic est "calor internus", qui contra frigorem humidum, serpentem systematis perfecti pugnat.
Circa hunc ignem est consilium Textoris Stellarum, hic ut summa auctoritas architectonica: opus tignorum. Ordo geometricus tignorum nigrorum, tempestatibus expositorum, et lateris rubri (Backstein) mandalam ordinis absoluti format. Capita equina transversa in angulis—traditionalia signa fastigii, quae tecta villarum Saxoniae Inferioris custodiunt—hic multiplicata sunt in turrim vigiliae inevitabilem. Haec fatum significat, quod "tempestatibus firmum et terra radicatum" est, tutelam quae in ecclesiam mutata est.
Tensio in fumo et marginibus combustis latet. Hoc significat rimam (Reet), quae in textu describitur. Perfecta coniunctio operis tignorum calore quaestionis flectitur. Animae indigenae haec imago horrendum libri dilemma evocat: utrum frigidam, securam stabilitatem telae (Geweev), quae per saecula stetit, retineat, an domum incendii periculo exponat, ut tandem calorem libertatis sentiat.
Hoc consilium intellegit in Septentrione fatum non in stellis scriptum esse, sed tignum post tignum aedificari—et ignem in foco necessarium esse, ut frigorem architecturae expellat.