Liora lan Sang Hyang Juru Tenun Lintang: Pasemon bab Kamardikaning Ati

Buku punika mujudaken fabel filosofis utawi alegori dhistopia ingkang sanget jero tegesipun. Kanthi ngginakaken busana dongèng ingkang kebak sastra lan tembung-tembung éndah, buku punika ngrembag babagan pitakenan ingkang awrat antawisipun pepesthèn (determinisme) lan kamardikaning karsa (willensfreiheit). Ing sawijining donya ingkang katingal sampurna, ingkang dipunjagi kanthi titi déning kekiyatan inggil ingkang dipunwastani "Sang Hyang Juru Tenun Lintang", paraga utama ingkang asmanipun Liora nyobi mbedhah tatanan wau kanthi ngginakaken pitakenan-pitakenan kritis. Karya punika dadi sarana pamawas diri babagan kacerdasan ingkang ngungkuli kodrat lan utopia téknokratis. Buku punika ugi nggambaraken tegangan antawisipun raos aman ingkang kepénak lan tanggung jawab ingkang awrat nalika kita milih dalan piyambak. Punika mujudaken panyuwunan supados kita ngajèni ajining kekurangan lan wigatinipun dhialog kritis ing madyaning gesang.

Ing sela-selaning dinten ingkang kebak tuntutan supados kita tansah laras lan "manut" dhumateng kahanan, asring wonten raos gatel ing telenging batin ingkang mboten saged dipunkukur. Kita asring ngrasa bilih sedaya lampah gesang punika kados sampun ditenun kanthi rapi, saéngga mboten wonten papan kanggé mangu-mangu. Nanging, lumantar Liora, kita dipunajak kanggé ngrangkul malih "Watu Pitakon" ingkang kita gadhahi. Ing mriki, pitakenan dudu gegaman kanggé ngrusak, nanging dadi wiji kanggé thukul. Buku punika mboten namung nyritakaké babagan pambrontakan, nanging babagan kados pundi kita saged dados wicaksana (ngudi kawicaksanan) ing tengahing sistem ingkang asring krasa adhem lan kaku.

Wontenipun "Pendhapa Panantèn Kawruh" ing jeroning crita nggambaraken kados pundi wigatinipun nggadhahi papan kanggé dadi "mateng" bebarengan. Ing mriki, tiyang sepuh saged maosaken crita punika dhumateng lare-lare, dudu kanggé maringi jawaban ingkang cepet, nanging kanggé mbangun raos tanggung jawab dhumateng saben pilihan. Buku punika ngélingaken bilih kauripan ingkang tanpa pitakenan punika kados déné tilèm ingkang dangu. Nalika kita wiwit tangi, pancèn krasa sakit, nanging ing kono urip ingkang sanyatané nemu cekelan. Crita punika dadi kanca ingkang anget kanggé sapa waé ingkang ngrasa bilih harmoni ingkang sampurna kadhangkala krasa suwung tanpa ananya krenteg kangen dhumateng kabeneran.

Tumrap kula, perangan ingkang paling nrenyuhaken nanging ugi kebak dhestun inggih punika nalika Zamir nyobi nambal "Goro-goro" utawi suwèkan ing langit kanthi sesingidanan. Wonten ing mriki ketingal sanget padudon batin antawisipun kepinginan njagi praupan (citra) ingkang sampurna lan kasunyatan ingkang sampun ajur. Ing kabudayan kita, asring wonten meksan supados kita nutupi "cacat" supados mboten ngisin-isini utawi ngrusak katentreman umum. Nalika Zamir nyambut damel sewengi muput kanthi driji ingkang medal getihipun namung kanggé masthèkaké bilih "jahitan" wau mboten ketingal, kita saged ngrasakaké kados pundi awratipun nanggung beban sistem ingkang mboten angsal klintu. Punika dudu babagan nambani tatu, nanging babagan kados pundi kita asring milih "ngapusi" awaké dhéwé supados donya tetep katingal éndah, sanadyan ing jeroné krasa kosong lan atis.

मबतिक रसः: जावि भूमेः निमन्त्रणं

यदा अहं "लियोरा च तारकाणां जुरु तेनुन" इत्यस्य कथायाः प्रथमं पृष्ठं पठामि स्म, तदा मम अनुभवः गृहं प्रत्यागमनं सायं समये इव अभवत्, यदा मेरापि पर्वतस्य वायुः सौम्यं वहति स्म। जावि जनः इव, एषा कथा केवलं काल्पनिक कथा नास्ति, अपि तु मम सांस्कृतिक आत्मनः दर्पणं इव अस्ति। अत्र, जावि द्वीपे, अस्माकं जीवनं अपि व्यवस्था (शान्तिः) च रसः (आन्तरिक भावः) च मध्ये सूक्ष्मतया तन्तुयुक्तं अस्ति। अहं भवन्तं सर्वान्, विदेशीय पाठकान्, जावि संस्कृतेः दृष्टिकोनतः एषां कथायां निमज्जनं कर्तुं आमन्त्रयामि।

लियोरा, तस्याः तीक्ष्णैः प्रश्नैः सह, मां जावि भूमेः अत्यन्तं आदृतं पात्रं स्मारयति: भीमः (वृकुदरः)। यथा लियोरा "वृक्षं विसिकं" अन्वेष्टुं प्रयत्नं करोति, तथैव भीमः "तिरः पवित्रं सरः" (सत्यं जलं) अन्वेष्टुं समुद्रस्य तले पर्यन्तं गच्छति स्म। सः अपि एकः व्यक्तिः आसीत् यस्य प्रश्नाः गम्भीराः आसन्, कठोरः, च यदा सत्यं अन्वेष्टुं प्रयत्नं करोति तदा सौम्यता न पश्यति। लियोरायां, अहं एकं क्षत्रियं पश्यामि यः तरङ्गान् भेदयित्वा आत्मसत्यं प्राप्तुं साहसं करोति, यद्यपि तस्य गुरून् वा देवताः अपि विरोधं करोति।

एषां कथायां, लियोरा "प्रश्नस्य शिलाः" संगृह्णाति। जावि संस्कृतेः, शिलायाः विशेषः अर्थः अस्ति। वयं प्रायः अकीकं शिलं रक्षामः। एषः केवलं आभूषणं नास्ति, अपि तु शिला या "अन्तःभावं" वा चरित्रं धारयति इति विश्वासः अस्ति। प्रत्येकं अकीकं शिलं भूमेः कथा, ऊर्जा, च स्मृतिं धारयति, यथा लियोरायाः प्रश्नस्य शिलाः तस्याः हृदयस्य चिन्ताः धारयन्ति। यदा लियोरा तस्याः शिलं धारयति, अहं यज्ञशालायां वृद्धानां पितृभ्यः स्मरामि यः तेषां शिलं ध्यानपूर्वकं पवित्रं करोति, कठोर वस्तुनि शान्तिं अन्वेष्टुं प्रयत्नं करोति।

किन्तु, एकः विषयः अस्ति यः मां, जावि जनः इव, "असन्तोषं" वा असहजं अनुभूतिं ददाति यदा लियोरायाः कर्माणि पठामि। अस्माकं संस्कृतेः, सौहार्दं (सामञ्जस्यं) सर्वोच्चं नियमः अस्ति। लियोरायाः प्रश्नाः यः आकाशस्य तन्तुं भङ्गयति, सः यथा एकः व्यक्ति यः स्थानं कालं च न जानाति (पदं समयं च न जानाति)। मम हृदये एकः प्रश्नः उद्भवति: "किं सत्यं अस्ति यत् केवलं व्यक्तिगतं प्रश्नं संतोषं कर्तुं, बहुजनानां शान्तिं भङ्गयेत्?" एषः एकः छायारूपः भयः अस्ति यः वयं अनुभवामः—अत्यधिकं प्रश्नं कृत्वा सामञ्जस्यं भङ्गयेत् इति।

एषः मां जावि भूमेः महाकविः रोंग्गोवार्सितः, यः एकोनविंशतितमे शताब्दे जीवितः आसीत्, स्मारयति। सः "जामन एदान" (पागल युग) इत्यस्य विषये लिखति स्म, यत्र असत्यता, अनिश्चितता च व्याप्तं आसीत्, यत्र सत्यवादीः च प्रश्नकर्तारः नष्टाः भवन्ति, किन्तु कपटीः च महिमान्विताः भवन्ति। लियोरायाः साहसः रोंग्गोवार्सितस्य साहसः इव अस्ति: कटु सत्यं पश्यतुं साहसः, यदा सम्पूर्णं विश्वं मिथ्या पूर्णं इव दृश्यते।

यदा लियोरा "वृक्षं विसिकं" प्राप्तवती, तदा अहं त्वरितं "वृक्षं कुरुंगं" यः क्रतुः प्राङ्गणस्य केन्द्रे स्थितः अस्ति, स्मरामि। वृक्षं यः विशालं च छायायुक्तं अस्ति, सः शक्तेः च संरक्षणस्य प्रतीकः अस्ति, किन्तु अपि तु एकः पवित्रः स्थानः (अङ्करः/पवित्रः)। वृक्षस्य अधः, बाह्यं विश्वं मौनं भवति, च केवलं आन्तरिकं स्वनं श्रूयते। एषः तपः ब्रतः (ध्यानं) स्थानः अस्ति, यत्र दिव्यज्ञानं प्राप्तुं मौनं कर्तुं प्रयत्नं करोति।

सर्वाधिकं आकर्षकं, निःसन्देहं, "तन्तुयोजनं" इत्यस्य रूपकं अस्ति। जावि संस्कृतेः, वयं बतिकं लेखनं कला धारयामः। लियोरा च जमिरः यथा तन्तुवायः यः कण्ठिं (उष्णं मोमं चित्रयितुं उपकरणं) उपयोगं करोति। बतिकं लेखनस्य दर्शनं अस्ति "धैर्यं च सहनशीलता च"। एकः दोषयुक्तं बिन्दुः सम्पूर्णं आकृतिं भङ्गयति, किन्तु अपि तु नूतनं रूपं आरम्भं कर्तुं शक्नोति। एषां कथायां, अहं "रसस्य बतिकं लेखनं" पश्यामि—जटिलं भावं सुन्दरं जीवनं आकृतिं कर्तुं।

जावि भाषायाः एकः वाक्यः (प्रसिद्धः उक्ति) मम मनसि पुनः पुनः गुञ्जति यदा अहं एषां पुस्तकं पठामि: "जीवनं केवलं पानं कर्तुं आगमनं" (जीवनं केवलं जलं पानं कर्तुं आगमनं इव)। तस्य अर्थः अस्ति, जीवनं केवलं क्षणिकं अस्ति। जमिरः जीवनं सम्पूर्णं च शाश्वतं कर्तुं प्रयत्नं करोति, किन्तु लियोरा जानाति यत् "पानं" रसयुक्तं भवेत्, यद्यपि कटुं भवेत्। कथा वयं "गुडस्य मधुरं च कटुकं ब्रतावल्याः" अनुभवं सम्पूर्णं कर्तुं आमन्त्रयति।

लियोरायाः संघर्षः अपि जावि आधुनिक समाजे रिसः (दरार) चित्रयति। अद्यतनं युवा पीढिः (जनरेशन Z) प्रायः वृद्धैः "अल्पं शिष्टाचारं" इति मान्यते यतः ते तेषां मतं स्पष्टं वक्तुं साहसं कुर्वन्ति, च क्रमा इङ्गिलं यः शिष्टाचारं पूर्णं अस्ति, त्यजन्ति। किन्तु यथा लियोरा, एषः युवा वर्गः वास्तवतः शुद्धं सत्यं अन्वेष्टुं प्रयत्नं करोति, यः कदाचित् कठोरं शिष्टाचारं मुखावरणं द्वारा आवृतं अस्ति।

कथायाः वातावरणं यदि संगीतं भवेत्, तदा रेबाबः यः गमलनं वाद्यं अस्ति, तस्य स्वरं इव भवेत्। तस्य घर्षणं एकं मेलनकोलिकं, दीर्घं, च हृदयं विदारकं स्वरं उत्पादयति—यथा "अश्रुं विना रुदनं"। एषः स्वरः काङ्क्षा यः कथायाः आरम्भे उल्लिखितः अस्ति। एषः संगीतं नृत्यं कर्तुं न आमन्त्रयति, किन्तु नेत्रं निमील्य हृदयस्य तालं श्रवणं कर्तुं आमन्त्रयति।

लियोरां ज्ञातुं, वयं रसस्य अवधारणं ज्ञातुं आवश्यकं। जावि संस्कृतेः, रसः केवलं "भावना" (भावः) वा "स्वादः" (चखना) नास्ति, किन्तु सत्यं ज्ञातुं मुख्यं उपकरणं (अन्तःज्ञानं/आन्तरिकं इन्द्रियं) अस्ति। लियोरा बुद्धिं न उपयोगं करोति, किन्तु रसं उपयोगं करोति। जमिरः तर्कं उपयोगं करोति, लियोरा रसं उपयोगं करोति।

यदि भवन्तः एषां पुस्तकस्य सांस्कृतिकं वातावरणं प्रियं कुर्वन्ति, तदा अहं भवन्तं "कण्ठिं" इत्यस्य उपन्यासं यः अर्स्वेन्दो अत्मोविलोतो इत्यनेन लिखितः अस्ति, पठितुं सल्लाहं करोमि। एषः पुस्तकं एकस्य बतिकं लेखनं परिवारस्य विषये वर्णयति, यः कठोरं परम्परायाः संरक्षणं वा समयस्य परिवर्तनं स्वीकारं कर्तुं चयनं करोति। "सूत्रं", "आकृतिः", च "स्वतन्त्रता" इत्यस्य विषयाः कण्ठिं कथायाः लियोरायाः उपयुक्तं मित्रं भविष्यति।

एकः खण्डः अस्ति यः मम हृदयं यथा प्रहारं कृतं इव अनुभवं करोति, यदा लियोरायाः माता एकं लघुं थैलीं यः त्रुन्तुम् इत्यस्य आकृत्या कृतं अस्ति, प्रश्नस्य शिलानां मध्ये स्थापयति। यदा अहं एषं पठामि, तदा दीर्घं श्वासं करोमि। जावि संस्कृतेः, बतिकं त्रुन्तुम् (यस्य आकृतिः लघुं तारकाणां इव अस्ति) दुःखितेन राण्या कृतं अस्ति, किन्तु अपि तु नवः प्रेमः च अन्धकारे पथप्रदर्शनं च प्रतीकः अस्ति।

एषः दृश्यः केवलं वियोगं न दर्शयति, किन्तु जावि माता-पितुः शिक्षायाः सारं: त्यागः च सहिष्णुता (कल्याणाय त्यागः)। माता जानाति यत् तस्याः पुत्री स्वस्य मार्गं अनुसर्तुं आवश्यकं, यद्यपि तस्याः हृदयं विदीर्णं भवेत्। लेखकः यथा एकं खल्वं सूत्रं यः स्वर्णस्य आकृतिं मध्ये अस्ति, तस्य चित्रणं करोति, यः मातुः प्रेमस्य सर्वाधिकं सुन्दरं च सत्यं रूपं अस्ति। एषः क्षणः मौनः, अधिकं संवादं विना, किन्तु तस्य स्वरः गर्जनतः अधिकं तीव्रः अस्ति।

विविधता का संसार: जावा भूमि से एक आशा

जब मैंने चालीस-चार विभिन्न सांस्कृतिक दृष्टिकोण पढ़े, मेरा दिल शाम की हल्की बारिश की तरह महसूस हुआ: ठंडा, शांत, लेकिन साथ ही आश्चर्यजनक। मैंने जो कभी लियोरा की कहानी को जावानी आत्मा का प्रतिबिंब माना था – बटिक रस और हलुस की अवधारणा के साथ – अब देखता हूं कि हर राष्ट्र अपनी खुद की प्रतिबिंब लेकर आता है। कोई एक कहानी नहीं है, बल्कि चालीस-चार कहानियाँ हैं जो एक ही आधार साझा करती हैं लेकिन उनके रूप अलग-अलग हैं, जैसे बोरबुदुर मंदिर के चंपा फूलों के रंग।

मैं आपको वेल्स (CY) के दृष्टिकोण को पढ़ते समय हुए आश्चर्य के बारे में बताना चाहता हूँ। पाठकों ने लियोरा को "हिराइथ" के रूप में वर्णित किया – एक ऐसा अनकहा दर्द, जैसे कोई बुजुर्ग अपनी जेब में यादों के पत्थर संभालकर रखता है। यह जावानी "रस" की अवधारणा से बहुत मेल खाता है, लेकिन वेल्स ने "ह्वाइल" का पहलू जोड़ा: एक लहर की तरह गतिशील ऊर्जा। दक्षिण कोरिया (KO) से, मैंने "यो-बैक" – सुंदरता में खालीपन – की खोज की, जो जापान (JA) की "मा" (खाली स्थान) की अवधारणा से मेल खाती है। ज़मीर की स्वीकृति, जो आकाश की खामियों को स्वीकार करता है, ज्ञान नहीं है, बल्कि एक शांत स्वीकृति है, जैसे एक बुजुर्ग जिसने कई मौसम देखे हैं। लेकिन जो मुझे सबसे अधिक चकित करता है वह जापानी और पूर्वी अफ्रीकी (SW) संस्कृतियों के बीच का संबंध है: जापानी "मा" और स्वाहिली "उबुंटु" दोनों सिखाते हैं कि सच्चाई दृश्य चीज़ों में नहीं होती, बल्कि उनके बीच के स्थान में होती है – अनकही आवाज़ों और बिना बढ़ाए गए हाथों में।

यहाँ, मैंने अपने जावानी "पत्थर" को खोजा। मुझे और मेरे भाइयों को हमेशा "रुकुन" (सद्भाव) को सर्वोच्च कानून के रूप में सिखाया गया। लेकिन जब मैंने अरब (AR) की "सबर और तवक्कुल" और डेनमार्क (DK) की "ह्यूगे" के बारे में पढ़ा, तो मुझे एहसास हुआ: कभी-कभी सद्भाव समायोजन नहीं है, बल्कि एक जाल की तरह है जो हमें बांधता है। अरब और डेनिश लोग भी शांति को महत्व देते हैं, लेकिन वे "सबर" की सक्रियता और "फ्रिसिंड" की खुली सोच को भी महत्व देते हैं – ऐसी चीजें जिन्हें मैं, एक जावानी के रूप में, अक्सर करने से डरता हूँ क्योंकि उन्हें "अशिष्ट" माना जाता है।

ये चालीस-चार दृष्टिकोण दिखाते हैं कि हर इंसान के पास "प्रश्न के पत्थर" हैं – चाहे वह जावा से वेल्स तक हो, कोरिया से केन्या तक, सभी अपने जेब में भारी पत्थर लेकर चलते हैं। लेकिन इन पत्थरों की देखभाल करने के तरीके अलग-अलग हैं: जावानी लोग इसे ध्यान से पॉलिश करते हैं जैसे कि एक कीमती पत्थर, वेल्स के लोग इसे पहाड़ की चोटी पर यादों की तरह रखते हैं, कोरियाई लोग इसे मंदिर की सड़क पर डोलटाप की तरह रखते हैं। यह "सभी समान हैं" या "सभी अलग हैं" के बारे में नहीं है, बल्कि यह है कि हर संस्कृति अपने बोझ को अपने तरीके से कैसे संभालती है, जो अपनी अनूठी सुंदरता रखता है।

इसके बाद, मैं लियोरा की कहानी को केवल "सद्भाव को तोड़ने" की कहानी के रूप में नहीं देख सकता। अब मैं देखता हूँ कि हर संस्कृति के पास "दरार" को स्वीकार करने का अपना तरीका है – एक दरार जिसे बंद नहीं किया जा सकता। जावानी लोगों के लिए, दरार को धीरे-धीरे ढकना चाहिए। लेकिन जापानी लोगों के लिए, दरार को सोने से सजाना चाहिए (किंत्सुगी); ग्रीक लोगों के लिए, दरार "फिलोतिमो" के लिए रास्ता बनाती है। अब मैं समझता हूँ कि "हलुस" का मतलब दरार को छिपाना नहीं है, बल्कि इसे जीवन के सच्चे हिस्से के रूप में सम्मान देना है। और यह दुनिया का मुझे दिया गया उपहार है: यह समझना कि कभी-कभी, अधिक जावानी बनने के लिए, मुझे उन लोगों से सीखना होगा जो जावानी नहीं हैं।

एषः चित्रं कृत्रिमबुद्ध्या निर्मितम्, पुस्तकस्य सांस्कृतिकपुनर्व्याख्यानं मार्गदर्शकं कृत्वा। अस्य कार्यं जातीयपाठकानां मनोहरं पृष्ठावरणचित्रं निर्मातुं, तथा च तस्य उपयुक्तत्वस्य कारणं व्याख्यातुं च। जर्मनलेखकेन मया, अधिकांशं रचनाः मनोहराः इति अनुभूताः, किन्तु अन्ततः कृत्रिमबुद्ध्या प्राप्ता सृजनशीलता मां गाढं प्रभावितवती। स्पष्टं यत् परिणामानि प्रथमतः मां सन्तोषयितुं आवश्यकम्, तथा च कतिपयप्रयत्नाः राजनैतिकधार्मिककारणैः वा केवलं अनुकूलतायाः अभावेन विफलाः। चित्रं आनन्दयत—यत् पुस्तकस्य पृष्ठावरणे प्रदर्शितं अस्ति—तथा कृपया अधः स्थितं व्याख्यानं अन्वेष्टुं क्षणं यच्छतु।

जावानीयपाठकस्य कृते, एषः चित्रं केवलं अलङ्कारमात्रं न, अपितु केजावेन (जावानीय रहस्यवादः) इत्यस्य दृष्यप्रतिनिधित्वं अस्ति, यः भाग्यस्य भारं सहते। एषः वायङ् कुलित् (छायापुतलनाट्यशाला) इत्यस्य वातावरणं स्मारयति, यत्र दीपः पटले अत्युष्णः जातः।

मुख्यभागः काञ्चनपात्रं पक्षिरूपं अस्ति, यत् ब्लेन्चोंग् इत्याख्यं पुतलनाट्यप्रदर्शनाय उपयोगी दीपस्य स्मरणं करोति, यः छायाः उत्पादयति तथा पुतलानां जीवनं ददाति। कथायाम्, लियोरा ज्वाला अस्ति या पाठं प्रश्नयति। अत्र, दीपः केवलं प्रकाशं न धारयति, अपितु पिघलितं सुवर्णं स्रवति, यत् वतु पिताकोन (प्रश्नशिला) इत्यस्य प्रतीकं अस्ति। एषः आत्मा (सुक्मा) अस्ति, यः केवलं पुतला न भवति यः दलाङ् (पुतलनायकः) द्वारा सञ्चालितः, अपितु असंयमनीयं इच्छाशक्तिं धारयति।

पृष्ठभूमिः अन्धकारः, छिद्रयुक्तः ज्वालामुखीयान्देसाइट् पत्थरात् निर्मितः—यः "नदीशिला" इत्याख्यः, बोरबुदुर् तथा प्रम्बानन् इत्येतयोः प्राचीनमन्दिरनिर्माणाय उपयोगः। एषः वृत्ताकारः, परस्परसंलग्नः मण्डलः पाकेम्—अचलः, अपरिवर्तनीयः सिद्धान्तः वा "परिपूर्णः क्रमः"—यः सङ् ह्यङ् जुरु तेनुन् लिन्ताङ् (दिव्यताराबुनकरः) द्वारा रचितः, इत्यस्य प्रतीकं अस्ति। एषः सुन्दरः, सममितीयः, तथा भयङ्करं गुरुः। एषः तत तिति तन्त्रेम् (पूर्णतः, सुव्यवस्थितः शान्तिः) इत्यस्य ब्रह्माण्डं प्रतीकयति, यः मानवीयचयनस्य ऊष्मां विना शिलापिंजरं जातः।

अत्यन्तगम्भीरः अंशः विनाशः अस्ति। पिघलितः प्रकाशः प्राचीनशिलारिलिफ् विदारयति। जावानीयदर्शनशास्त्रे, एषः गोरोगोरो—पुतलनाट्ये ब्रह्माण्डीयतूफानः, यत्र प्रकृतिः युगपरिवर्तनं सूचयितुं अव्यवस्थितं भवति, इत्यस्य प्रतिबिम्बं अस्ति। विदारणानि ज्वालामुखीयतापेन दीप्तानि, पाठकं स्मारयन्ति यत् जावा भूमिः अग्नौ स्थितः। एषः सूचितं करोति यत् लियोरायाः प्रश्नाः केवलं विनीताः जिज्ञासा न, अपितु ज्वालामुखीयशक्ति अस्ति, या लाकु पपेष्थेन् (भाग्यपथः) इत्येतं पिघलयति, प्रमाणं ददाति यत् अतीव पवित्राः शिलासंरचनाः अपि विदलिताः भवन्ति, यदा मानवीयात्मा श्वासं लब्धुं याचते।