Liora un de Steernwever – En Spegel för uns Tiet

Dit Book is en philosoophsch Märken, dat uns froggt, wo veel Freeheit wi egentlich hebben wüllt, wenn de Sekerheit de Pries dorför is. In en Welt, de vullkamen schient un von den „Steernwever“ in en ewige Ordnung hollen warrt, wiest de Deern Liora uns, dat en lütt Lock in’t Geweev de eenzig Weg is, üm dat Leven würklich to spören. Dat Ganze is en fackkundig utdachte Allegorie op de Welt von morgen, in de künstliche Kräft de Ordnung weven, un wat dat för uns Minschen bedüden deit, wenn wi de Wahl twüschen komfortabel Rau un de swore Verantwortung von de egen Freeheit hebben. Dat Book is en Plädoyer för den Weert von de Unvullkamenheit un den ehrlichen Dialog, de ok vör den Brook nich torüchwiekt.

In uns Alldag, wo manchmaal allens jümmers glatter un berekenter warrt, kennt vele dat Geföhl, dat de egen Weg al vörtekent schient. Dat is de binnere Unruuh, wenn de Beständigkeit un dat echt Redliche dör en vörstelt Harmonie ersett warrt. Liora un ehr „Fraagstenen“ sünd dor en heel starket Bild: Se sammelt nich dat lüchtende Licht, dat ehr de Welt as Geschenk anbeden deit, sondern se sammelt dat Swore, dat Kantige. Dat Vertellen wiest uns, dat Fragen nich bloots Twiefel sünd, sondern en Form von Beständigkeit gegenöver en Welt, de uns dat Denken afnehmen will.

Besünners in de Midden von de Geschicht un in dat Nawoort warrt düütlich, dat de Steernwever nich bloots en Figur ut en ole Märken is. He steiht för de Strukturen un Algorithmen, de in uns moderne Welt dat „Muster“ vörgeven. Dat Book dwingt een dorto, sik de Fraag to stellen: Is en vullkamen Ordnung dat weert, wenn dorbi de egen Hartslaag verloren geiht? De Still un dat Inneholden, wat Liora lehrt, is en gode Medizin för dat hütige Gehetzt-Sien. Dat Book eignet sik wunnerbor, üm dat tosamen in de Familie to lesen, wiel dat to’n Nadenken anregen deit, ahn mit den Finger op jemanden to wiesen. Dat is en Geschicht, de liesen anfängt, aver en Deepde hett, de een noch lang na de letzte Siet begleit.

Mien persönlichen Moment in de Geschicht weer de Ogenblick, as de Lichtwever Zamir vör de Wunn in’n Heven steiht. He hett sien ganzet Leven dorför arbeit, dat allens vullkamen un glatt is – sien Stolz as Handwerker hangt doran. Doch as de Reet passeert, sühst du sien ganze Not: Sien Fingers, de so schickt sünd, bevern. Dat is nich bloots Bang vör dat Chaos, dat is de Moment, wo de technische Struktur von sien Welt op de harte Realität von en Fehler dröppt. He versöcht den Fehler to versteken, de Naht to flicken, dormit dat Vertruun von de annern nich kaputt geiht. Düsse Striet twüschen de Plicht, dat „System“ to hollen, un de Ahnung, dat de Narv nu för jümmers to dat Leven dortohöört, hett mi deep beröhrt. Dat wiest uns, dat ok de Meesters von de Ordnung blots Minschen sünd, de an ehr egen Vullkamenheit lieden köönt.

गगने जलभङ्गकुण्डम्

लियोरा, सेतुः स च व्रणो यस्तिष्ठति — "लियोरा नक्षत्रवायकाश्च" इति विषये निम्नजर्मनविचारः

सेतोः पश्चात्

वेसरमार्षप्रदेशे, यत्र अहं जातो वर्धितश्चास्मि, वृद्धाः जनाः अद्यापि सेतोः पश्चात् वर्तुलान् गभीरान् जलकुण्डान् जानन्ति। तत् 'ब्रैक' इति 'वेहले' इति वा वदामः। एकं 'ब्रैक' न सेतुः न च भूमिः। तत् तत् अस्ति, यत् यस्यां रात्रौ जलेन सेतुर्भिन्नः, तदनन्तरं अवशिष्यते। यदा समुद्रस्य प्रचण्डरूपं वात्यापूरे तटं प्रहरति सेतुश्च एकस्मिन् स्थाने शिथिलो भवति, तदा जलं तादृशेन वेगेन छिद्रं प्रविशति यत् तत् भूभागे एकं गभीरं वर्तुलं विवरं खनति। एषा गर्तिका पुनः पूरयितुं न शक्यते। तत्र भूमिः विच्छिन्ना, मृद्वी, सदा च अस्थिरा भवति।

अतः जनाः सेतुं पुनः निर्माय, स्वसेतुरेखया 'ब्रैक' परितः गच्छन्ति। सेतुः अन्तर्मुखो भूत्वा पुरातनं व्रणं परितः एकं वक्रं करोति। अद्य यः कश्चित् तादृशे सेतौ गच्छन् एतद् वक्रं पश्यति, स जानाति यत् अत्र समुद्रः कदाचित् विजयं प्राप्तवान्। वक्रं सेतोः स्मृतिः अस्ति। स भेदं न विस्मरति — अतः स वक्रं करोति। तस्मिन् 'ब्रैक' एव, शान्ते गभीरे च, जीवनं सञ्चीयते: नडानि वेणुकाश्च, मत्स्यबकः, उदबिलावः, ग्रीष्मे सहस्राणि मण्डूकाः। यत्र सेतुः कदाचित् भिन्नः आसीत्, तत्र अद्य समग्रस्य मार्षप्रदेशस्य समृद्धतमं जलं वर्तते।

अहं "लियोरा नक्षत्रवायकाश्च" इति पुस्तकं मार्षपुरुषवत् पठितवान्, यः तादृशे सेतौ वर्धितः। अहं च युष्मान् वदामि: एषा कथा एकस्य 'ब्रैक' विषये एका कथा अस्ति। केवलं तत् भूमौ न वर्तते — तत् गगने वर्तते।

तन्तुजालं शिथिलस्तन्तुश्च

लियोरायाः लोकः एकं तन्तुजालम् अस्ति। एकं परिपूर्णं, गायमानं तन्तुनिर्मितं छतम्, नक्षत्रवायकेन वातं, यः सदा कस्यचित् भाग्यं वितरति — यं तन्तुं कश्चित् आकर्षति, मधुरं दृढं च। सर्वं सामञ्जस्यम् अस्ति, सर्वं व्यवस्था अस्ति, कोऽपि प्रतिरूपं न पृच्छति, यतो हि प्रतिरूपं तावत् सुन्दरम् अस्ति। केवलं लियोरा भिन्ना अस्ति। सा परिपूर्णे तन्तुजाले कम्पनं शृणोति। सा स्वपृष्ठकोशे प्रश्नपाषाणान् सङ्गृह्णाति, गुरुन्, शीतलान् पाषाणान्, प्रत्येकं च एकं प्रश्नं यः शान्तं स्थातुं नेच्छति।

एकस्मिन् स्थले कथा तत् कथयति, यत् मार्षपुरुषस्य अस्थिषु वर्तते, यत् तेन पठितव्यं नासीत्:

जनाः वदन्ति: केचन तन्तवः बहून् एकत्र धारयन्ति; यः एकं आकर्षति, स सर्वान् चालयति।

एतत् केवलं तन्तुजालस्य चित्रं न। एतत् सेतोः नियमः अस्ति। सेतुः अपि एकं तन्तुजालम् अस्ति, पीढीनां कार्येण निर्मितं, प्रत्येकस्य भागः च समग्रं धारयति। यदि एको भागः पतति, तदा जलं समग्रे देशे प्रवहति। अतः अत्र तटे वयं पुरातनं वचनं वदामः: यः सेतुं कर्तुं नेच्छति, स पलायितव्यः। कोऽपि एककी सेतुं कर्तुं न शक्नोति, कोऽपि सेतुसङ्घतः पलायितुं न शक्नोति। तन्तुजालं अस्मान् एकत्र धारयति, वयं च तन्तुजालं धारयामः।

यः सेतुं स्पृशति

परन्तु तटः अन्यमपि जानाति। सा तं जानाति यः पुरातनसेतुरेखां स्पृशति पृच्छति च, किं सा वस्तुतः पर्याप्ता अस्ति। सा 'शिम्मेलराइडर' (श्वेततुरगारोही) इति नामानं जानाति, यं सा समग्रतटेषु कथयति — स पुरुषः यः बुद्धिमत्तां प्रयुज्य अन्येषां गर्जनस्य विरुद्धं श्रेष्ठतरं सेतुं निर्मातुमिच्छति, यस्य च नूतनं कार्यं तदा तिष्ठति, यदा पुरातनः सेतुः भिद्यते। थियोडोर स्टॉर्म एतां कथां फ्रिशियनतटे स्थापितवान्, परन्तु सा अस्माकं सर्वेषां अस्ति, ये वयं सेतोः पश्चात् निवसामः। सा च न सुकरा अस्ति: यः पृच्छति, स आवश्यकः स च युगपत् भयङ्करः अस्ति। स भूमिं रक्षति, स च जलं चालयति।

लियोरा तादृशी एका अस्ति। तस्याः प्रश्नः शिथिलः तन्तुः अस्ति, यदा सा तं आकर्षति, तदा गगनं भिद्यते। भेदः विद्युदिव न आगच्छति। स शनैः शनैः उद्घाट्यते, व्रणवत् यः प्रथमं केवलं एका सूक्ष्मा रेखा अस्ति। भेदस्य पश्चात् न अन्धकारः — अन्धकारं लियोरा जानाति — अपितु शून्यं यत् सर्वस्य अभावं निष्कासयति। तन्तुजालात् शब्दाः क्रन्दन्ति। एकं शिशुः स्वमातरं आह्वयति। तावत् मूल्यवान् अस्ति प्रश्नः, यदा स अतिशीघ्रं अशुद्धे स्थले च पृच्छ्यते। तावत् मूल्यवान् अस्ति सेतुभेदः।

व्रणो यस्तिष्ठति

अधुना तत् आगच्छति, यत् एतां कथां तावत् निम्नजर्मनीयां करोति, यद्यपि सा मम भाषायां नूतनतया वातं न कृता चेत्, एकमपि निम्नजर्मनशब्दं न ज्ञातवती। भेदः सन्धितः भवति। युवा जमीरः, प्रकाशवायकाः, समग्रं रात्रिं कार्यं करोति गगनं च पुनः सीव्यति। परन्तु व्रणचिह्नं तिष्ठति। फुस्फुसतरुः, देशस्य प्राचीनतमः ज्ञानी, यः प्रत्येकं प्रश्नं स्वकाष्ठे वार्षिकवलयवत् धारयति, तत् स्पष्टं वदति:

पश्यसि त्वम्, व्रणः कदापि पूर्णतया न विलोप्स्यते। जमीरस्य सीवनं सदा दृश्यमानं स्थास्यति। सा मूल्यं यत् तन्तुजालेन तव प्रश्नार्थं दत्तम्।

एकः मार्षपुरुषः अत्र शिरः कम्पयति। वयं तत् जानीमः। सेतुरेखा कदापि पुनः सरला न भविष्यति। जलभङ्गकुण्डं परितः वक्रं स्थास्यति, यद्यपि पौत्राः किमर्थमिति न ज्ञास्यन्ति। तथापि — एतत् च विषयस्य हृदयम् अस्ति — वृक्षः तत्र न विरमति। स पुनः वदति:

यस्य भेदं कर्तुं शक्तिरस्ति, तस्य आरोग्यं कर्तुमपि शक्तिरस्ति। तत् एव प्रत्यानेतुं न — तत् न शक्यते। परन्तु किमपि नूतनं वर्धयितुम्।

एतत् जलभङ्गकुण्डम् अस्ति, अक्षरशः। त्वं पुरातनं, अभग्नं सेतुं प्रत्यानेतुं न शक्नोषि। परन्तु त्वं किमपि नूतनं वर्धयितुं शक्नोषि। किं च जलभङ्गकुण्डं मध्ये वर्धते? समग्रस्य मार्षप्रदेशस्य समृद्धतमं जीवनम्। व्रणः जीवन्ततमं जलं भवति।

कथा अस्मान् तत् एकां लघुबालिकां दर्शयति, यस्याः नाम नूरिया। तस्याः हस्तः धूसरः जातः, यदा सा प्रकाशं अन्यप्रकारेण वातुमिष्टवती, तन्तुजालेन च सा दष्टा। सर्वे अमान्यन्त यत् सा भिन्ना अस्ति। परन्तु जमीरः — स एव, गुरुः, शान्तः — तां वदति: त्वं रिक्ता न असि, त्वं पूर्णा असि, त्वं तृप्ता असि। धूसरं प्रकाशं पिबति सर्वं च सञ्चिनोति। एवं च तस्याः व्रणितः, धूसरः हस्तः एकं प्रतिध्वनिशरीरं भवति। सा प्रकाशं पुनः न स्पृशति, सा केवलं तत् चालयति, तस्याः हस्तस्य तन्तुस्य च मध्ये वायौ च एकः गभीरः, उष्णः आघातः आगच्छति, हृदयस्पन्दनवत्। वुम्म। सा उष्णतावायिका भवति, या विश्वस्य गीतार्थं निम्नस्वरं वादयति। व्रणः केवलं न स्वस्थः। व्रणेन स्वकीया वाणी लब्धा, यां स्वस्थं तन्तुजालं कदापि न प्राप्तवान्।

तत्, अहं मन्ये, यत् निम्नजर्मनदृष्टिः परकीयां पाठिकां दातुं शक्नोति, यदा सा एतां कथां स्वभाषायां पठति: भिन्नः व्यवहारः भग्नेन सह। वयं व्रणं न अपनयामः। वयं एवं न कुर्मः, यथा जलयुक्ता रात्रिः कदापि न आसीत्। वयं तत् परितः वक्रं कुर्मः जीवनं च प्रवेष्टुं ददामः। समुद्रेण सह जीवन्तः जनः स्वव्रणानां विषये असत्यं वक्तुं न शक्नोति। तत् जानाति: व्रणचिह्नं कथायां दोषो न। व्रणचिह्नं तत् स्थानं यत्र कथा सत्या भवति।

गृहं यत् स्थानं धारयति

एतस्मात् दृष्टिकोणात् लियोरा न आन्दोलनं न च प्रवचनं निर्माति, अपितु एकं गृहम्। सा तत् "ज्ञानप्रतीक्षागृहम्" इति नाम्ना आह्वयति। अहं च तत्र अस्माकं पुरातनं निम्नजर्मनहॉलहाउसं द्रष्टुं न शक्नोमि — तत् फकहाउसं महता भागेन, यत्र एकस्मिन् छतस्य अधः मनुष्यः पशुश्च, सेवकः कृषकश्च, प्रश्नकर्ता संशयकर्ता च एकत्र निवसन्ति स्म। एकं गृहं यत् न पृथक् करोति, अपितु स्थानं धारयति। महाद्वारस्य उपरि अस्माकं पूर्वजाः एकं वचनं उत्कीर्णवन्तः, प्रायशः आशीर्वादस्य वा भयस्य वा शब्दं — देहलीस्य उपरि वातं वचनं, यत् प्रत्येकं प्रवेशं निर्गमं च एकं विचारं ददाति। तादृशं वचनं "ज्ञानप्रतीक्षागृहम्" अपि अस्ति: एकं स्थानं यत्र न शीघ्रं उत्तरं गण्यते, अपितु यत् अद्यापि अवगन्तुं न शक्यते, तस्य सामूहिकं वहनम्।

लियोरायाः स्वकीया मुद्रा तदनुकूला अस्ति: सा हस्तौ उत्तानौ कृत्वा उत्सङ्गे स्थापयति, रिक्तस्य मध्यस्य पात्रवत् — अहं तव प्रश्नार्थं स्थानं धारयामि। एतत् दुर्बलं न। एतत् तस्य गौरवम् अस्ति, यः जानाति यत् प्रश्नस्य भारोऽस्ति। „एकः प्रतिवादः भित्तिः अस्ति। एकः प्रश्नः सेतुः अस्ति,“ सा एकं क्रुद्धं बालकं वदति, एषा च समग्रस्य पुस्तकस्य बुद्धिमत्तमा पङ्क्तिः स्यात्: प्रश्नाः उद्घाटयन्ति। प्रतिवादाः पिदधति।

अगीतः स्वरः

अधुना च सङ्गीतम्, यतो हि तत् अपि देशस्य अस्ति। वेसरमार्षप्रदेशे गोल्स्वार्डनतः, मम जलभङ्गकुण्डतः पाषाणक्षेपदूरे, अर्प श्निट्गरः आगतः, यः स्वकीयानि वादनानि स्वरैः वातविश्ववत् निर्मितवान् — नोर्डने, कप्पेलमध्ये, स्टीनकार्कने च। एकं वादनं बहूनां एकैकशः नलानां तन्तुजालम् अस्ति, कला च आचार्यस्य केवलं शुद्धेषु स्वरेषु न वर्तते, अपितु स्वरसंयोजने वायौ च — श्वासे यः समग्रं प्रथमं जीवन्तं करोति।

लियोरा भीता अस्ति यत् तस्याः स्वातन्त्र्यं केवलं एकस्य विस्वरितवीणायाः स्वातन्त्र्यं स्यात्, या समग्रं सिम्फनीं विघ्नयितुं शक्नोति। तटः तस्यै तत्र उत्तरं ददाति। कथायाः अन्ते, यदा जमीरः आचार्यः जातः तस्य च गीतं परिपूर्णम् अस्ति, तदा स अन्तिमं तन्तुं एकतः स्थापयति, अवातम्। एकः स्वरः यः न गीयते। तत्रैव च, एकस्य अगीतस्य स्वरस्य परितः एतस्यां शान्तौ, तस्य सङ्गीतं शुद्धतमं भवति। एषा तस्य गभीरतमा बुद्धिमत्ता अस्ति, यः एकं वादनं स्वरसंयोजयति: सामञ्जस्यं श्वासार्थं स्थानं दातव्यम्। नलैः वायुः दोषो न। एकः च स्वरः, यं कश्चित् न गायति, सर्वं एकत्र धारयति — यथा एकः धूसरः तन्तुः लियोरायाः मातुः परिपूर्णं रक्षाप्रतिरूपं एकत्र धारयति स्म।

क्षितिजं द्रष्टा च

कथा लियोरायां न विरमति। तस्याः लोकस्य पश्चात् त्रयः सूत्रधाराः उपविष्टाः सन्ति, वायकानां वायकाः, ते च स्वकार्यं प्रयोगवत् कथयन्ति — ते दुःखस्य तर्कं दीर्घत्वस्य च गणितं गणयन्ति स्म। तदा तत् भवति, यत् मां मार्षपुरुषं शिरोरुहाणि उत्थापितवान्: एका वाणी, या न वदति, बहिः अपि पश्चात् आगच्छति, यत् ते सर्वबाह्यतमं मन्यन्ते स्म, सा च वदति: यूयं शोभनं वातवन्तः। ये वातवन्तः, ते स्वयं वातवन्तः। कोऽपि न जानाति, कस्य हस्तात् स आगच्छति।

कथं तत् शिक्षते? अस्मासु तत् क्षितिजे शिक्षते। समतलभूभागे समुद्रे च क्षितिजम् — सा रेखा यत्र गगनं भूमिं च मिलतः — सदा एकं पदं दूरतरम् अस्ति, यावत् दूरं त्वं गच्छसि। त्वं तां ग्रहीतुं न शक्नोषि। प्रत्येकस्य सीमायाः पश्चात् एका सीमा अस्ति। एतस्य महतः, विस्तृतस्य गगनस्य अधः, यत् केवलं समतलभूमिः तावत् महत् कर्तुं शक्नोति, मनुष्यः लघुः मुक्तश्च युगपत् भवति। स शिक्षते यत् स केवलं वायको न, न च केवलं प्रतिरूपम्, न केवलं यः पश्यति, न च केवलं यः दृश्यते। स उभयम् अस्ति। एवं च कथा अन्ते त्वां प्रति परिवर्तते, यस्त्वं तत् पठसि — द्रष्टारं प्रति, तस्मात् स्थानात् दृष्टिं यत्र कोऽपि तन्तुजालं न प्राप्नोति — त्वां च मृदुतया पृच्छति, कस्य हस्तात् ते तन्तवः आगच्छन्ति, ये तव स्वकीयानि भाग्यानि वायन्ति। त्वं तत्र उत्तरं दातुं न अर्हसि। केचन प्रश्नाः अतिमहन्तः सन्ति। केचन प्रश्नाः केवलं अनुभूताः भवितुमिच्छन्ति, लियोरायाः प्रश्नपाषाणवत् — गुरुवः, परन्तु सत्याः।

तथापि

अन्ते लियोरा नदीतटे तिष्ठति, यत्र सर्वं आरब्धम् आसीत्, स्वस्य प्राचीनतमं प्रश्नपाषाणं च धारयति। सा तं जले न क्षिपति। सा तं पुनः न पीडयति, यावत् पीडा भवति। सा तं केवलं धारयति, यावत् स तस्याः स्वकीयहृदयस्पन्दनस्य उष्णतां गृह्णाति, गगनं च फुस्फुसायति: अहं पुनः प्रक्ष्यमि। परन्तु अहं कदापि न विस्मरिष्यमि, यत् प्रश्नाः किं मूल्यं दातुं शक्नुवन्ति।

एतत् एकं वाक्यं यत् कश्चित् सेतौ उत्कीर्णं कर्तुं शक्नोति। तस्मिन् अस्माकं देशस्य गुरुः, शान्तः सत्यवादित्वम् अस्ति। न तत् उच्चैः "सर्वं शक्यम् अस्ति", न च तत् श्रान्तं "यत् कर्तव्यं तत् कर्तव्यम्", अपितु निम्नजर्मनस्य तथापि: तथापि वयं अग्रे गच्छामः। तथापि वयं सेतुं कुर्मः। तथापि वयं पृच्छामः। व्रणं अदृष्ट्वा न, परन्तु किमपि नूतनं वर्धयितुं साहसम् अपि न विना। लेखकः स्वयं तत् स्वकार्यस्य विषये वदति, अहं च शब्दवायकरूपेण केवलं तत् अनुवदितुं शक्नोमि: एकं कार्यं यत् निर्माता अद्यापि पूर्णतया नियन्त्रयति, तत् केवलं पुत्तलिका अस्ति। एकं कार्यं यत् तस्मै परकीयं भवति, तत् शिशुः अस्ति यः चलितुं शिक्षते।

एवं तत् सेतोः सह अस्ति, यं पौत्रः उत्तराधिकारित्वेन प्राप्नोति पूर्णतया च न अवगच्छति। एवं तत् पुस्तकस्य सह अस्ति, यत् अधुना भाषासु गायति, याः तस्य लेखकः कदापि न शिक्षितवान्। एवं च लियोरायाः सह अस्ति, या अधुना स्वयमेव शृणोति। तर्हि उड्डीयस्व, लियोरा — समतलभूमेः उपरि अपि, जलभङ्गकुण्डस्य उपरि अपि, यत्र समुद्रः कदाचित् विजयं प्राप्तवान् जीवनं च अधुना गभीरतमं वर्तते।

जलभङ्गकुण्ड-गीतम्

यत्र कदाचित् रात्रौ सेतुर्भिन्नः,
तत्र कोऽपि हस्तः छिद्रं पुनः कर्तुं न शक्नोति।
वक्रं तिष्ठति, जलं च तिष्ठति —
तत्र च, व्रणे, यत्र जीवनं प्रवहति,
तत्र बकः गायति, तत्र नडं चलति,
तत्र मार्षप्रदेशः सघनतमः विस्तृतः अस्ति।
अतः पृच्छ, बालक, वक्रं च मा भीतः भव:
एकं स्वस्थं तन्तुजालं न वर्धते — एकं भिन्नं प्रसरति।

— हिन्नेर्क तोम् ब्रूक, ओल्डेनबर्गतः निबन्धकारः निम्नजर्मनभाषी च

जगत् एकस्मिन् भोजनपात्रे: यत् अहम् अन्येभ्यः शिक्षितवान्

यदा अहम् एतेषां ४४ संस्कृतिनां निबन्धानाम् अन्तिमपृष्ठानि पठनं समाप्तवान्, तदा अहम् मम लघु-कक्षायां उपविष्टः आसम् च अनुभवम् यथा अहम् दीर्घं यात्रां कृत्वा पुनः गृहं प्रत्यागच्छामि – जेबाः अपरिचितैः मुद्राभिः पूर्णाः च हृदयम् नवीनकथाभिः पूर्णम्। तत् अनुभूतिः यथा जलबन्धः केवलं जलं न, अपितु सर्वेषां राष्ट्राणां निधीन् अपि अस्माकं तीरं प्रति आनयति। अहम् चिन्तितवान्, अहम् लियोरां जानामि। अहम् चिन्तितवान्, अहम् तस्याः मौनं विरोधं बोधामि, यतः सः अस्माकं उत्तरजर्मनप्रदेशस्य स्थानं इव अस्ति। किन्तु अधुना जानामि: लियोरा दर्पणं अस्ति, यः जगतः प्रत्येककोणे अन्यं मुखं दर्शयति, किन्तु तथापि सः सदा अपरिवर्तितः अस्ति।

यः माम् अत्यन्तं आश्चर्यचकितं कृतवान्, ताः चिन्ताः याः अस्माकं दृष्टिकोनं, वस्तूनां दृष्टिं, सम्पूर्णतः उलटयति। उदाहरणार्थं जापानी समीक्षकः, यः "सङ्कल्पितदोषः" विषये कथयति। अस्माकं तटे सर्वं दृढं च स्थिरं भवेत्, दोषः एकः संकटः अस्ति। किन्तु जापाने ते वस्त्रं छिद्रं कुर्वन्ति, यथा आत्मा स्थानं प्राप्नुयात्। तत् माम् चिन्तनं कृतवान्: सम्भवतः अस्माकं पूर्णता न तावत् शक्तिशालिनी अस्ति यथा वयं विश्वासयामः। पुनः ब्राजिली निबन्धः अस्ति, यत्र गाम्बियार्रा इति शब्दः अस्ति। एषः कला अस्ति, असम्भवस्य अल्पेन साधनं। एषः शब्दः अस्माकं कृषकानां इव श्रूयते, ये एकेन तारखण्डेन सम्पूर्णं ट्रैक्टरं पुनः चलनक्षमं कुर्वन्ति – सुन्दरं न, किन्तु चलति। एषः माम् दर्शितवान्, यः "आवश्यकसमाधानः" दक्षिणे एकः कला अस्ति, न केवलं एकः कर्तव्यः। अथ च चेक दृष्टिकोनः माम् तस्य पेट्रोल्ज्का – लघु दीपः यः महान्धकारं प्रति प्रकाशं ददाति – गम्भीरतया स्पृष्टवान्। सः लियोरां नायकं न पश्यति, यः उच्चं वाक्यं करोति, अपितु एकं, यः मौने प्रकाशं धारयति, यदा जगतः महान् यन्त्रं शीतलं भवति। एषः अस्माकं सह मेलं करोति।

यः माम् वास्तवतः नेत्रं उद्घाटितवान्, सः अस्ति, कथं संस्कृतयः, याः अतीव दूरं स्थिताः, परस्परं हस्तं प्रसारयन्ति, बिना ज्ञानेन। कातालानी पाठः त्रेन्कादिस् विषये कथयति, यत्र ते भग्नटाइल्स् (टाइल्स्) अपि नूतनं च सुन्दरं कुर्वन्ति। च विश्वस्य अन्यपार्श्वे कोरियाई समीक्षकः जोगाक्बो विषये कथयति, यत्र ते वस्त्रखण्डैः नूतनं आवरणं सृज्यन्ते। उभे चित्रं रचयतः, यत् भग्नं च सन्धितं वस्तु अधिकं मूल्यं धारयति यत् कदापि न भग्नं। एषः एकः सत्यः, यः अस्माकं उत्तरदेशे, यत्र वयं सदा भयभीताः, यत् तटः भङ्गः भविष्यति, सम्भवतः अधुना शिक्षणीयः।

अथ च तत्र अस्ति मम "अन्धः बिन्दुः", तत् वस्तु, यत् अहम् केवलं न पश्येयम्। मम निबन्धे अहम् लियोरायाः "लाल" आकाशे एकं संकटं इव दृष्टवान्, तटस्य छिद्रं, यत् वयं पूरणं कर्तुं प्रयत्नं कुर्मः। किन्तु स्पानी समीक्षकः तं पूर्णतः भिन्नं पश्यति: तस्य कृते घावः जीवनस्य स्रोतः अस्ति, हेरीदा। अथ च पोलिश पाठः झाल् विषये कथयति, एकं हृदयदुःखं, यः आवश्यकः अस्ति, यथा ज्ञातुं शक्यते। अहम् चिन्तितवान्, वयं सम्पूर्णं संरक्षितुं प्रयत्नं कुर्मः, किन्तु अन्ये माम् दर्शितवन्तः: केवलं यदा लालं पीडां करोति, प्रकाशः प्रविशति। एषः मम कृते उत्तरजर्मनदेशीयः, यः सुरक्षा प्रति ध्यानं ददाति, एकः कठिनः किन्तु महत्वपूर्णः पाठः।

अन्ते वयं पश्यामः, यत् वयं सर्वे – काहिरा, सियोल् वा हाम्बुर्गे – अस्माकं "प्रश्नखण्डान्" वहामः। स्वाहिली कृते ते बाओ खेलायाः क्रीडाखण्डाः, अथ च रूस मध्ये ते एकः cherished pebble जेबायाम्। भेदः केवलं अस्ति, कथं वयं तैः व्यवहारं कुर्मः। केचन आकाशं पूरणं इच्छन्ति, अन्ये तं दग्धुं, यथा ते मुक्तं श्वासं कर्तुं शक्नुवन्ति। मम कृते एषः यात्रा दर्शितवान्, यत् अस्माकं प्लाट्ड्युट्स्चे "विचारशीलता" उत्तमा अस्ति, किन्तु वयं स्वं न अवरोधयेम।

यदा भवन्तः एतत् पुस्तकं पार्श्वे स्थापयन्ति, तदा कृपया मम कृते एकं उपकारं कुर्वन्तु: स्कॉटिश् (SCO) निबन्धं पठन्तु। सः इत्थं परिचितं, इत्थं कठोरं च सत्यं यथा अस्माकं स्वभाषा, यथा उत्तरीसागरस्य अन्यपार्श्वे एकः चचेरा भ्राता अस्मान् अभिवदेत। तत् अस्मान् दर्शयति, यत् वयं, अपि च यद्यपि वयं विभिन्नभाषाः भाषामः, हृदये तथापि सर्वे एकस्मिन् महान् वस्त्रकलेवरं कार्यं कुर्मः।

एषा छायाचित्रं कृत्रिमबुद्ध्या निर्मिता, पुस्तकस्य सांस्कृतिकपुनर्विन्यस्तानुवादं मार्गदर्शकं कृत्वा। अस्य कार्यं आसीत् मूलनिवासिनां मनोहरं सांस्कृतिकसामञ्जस्ययुक्तं पुस्तकस्य पश्चाद्भागे चित्रं निर्मातुं, च तस्य चित्रस्य युक्ततायाः कारणं व्याख्यातुं। जर्मनलेखकः इत्यहं, बहूनि रूपरेखानि आकर्षकाणि मे अभवत्, किन्तु कृत्रिमबुद्ध्या अन्ततः प्राप्ता सृजनशीलता मां अतीव प्रभावितवती। स्पष्टं च, परिणामाः प्रथमं मां प्रबोधयितुं आवश्यकं, च केचन प्रयत्नाः राजनैतिकं वा धार्मिकं कारणं वा केवलं अयुक्तत्वं कारणं विफलाः। चित्रं आस्वाद्यताम्—यः पुस्तकस्य पश्चाद्भागे दृश्यते—च कृपया अधः व्याख्यानं अन्वेष्टुं क्षणं यच्छतु।

लोअर सॅक्सनी इत्यस्य स्थूलमृत्तिकामृदायां स्थितं पाठकस्य कृते, एषा छायाचित्रं दूरं ब्रह्माण्डीयकल्पनां न दर्शयति। एषा गृहं स्वदेशीयद्रव्येभ्यः निर्मितं दर्शयति। एषा सूक्ष्मं त्यजति स्थूलं स्वीकुर्वन्ती: ओक् वृक्षस्य स्थायित्वं च निम्नभूमेः पक्वमृत्तिकां।

मध्यभागे दह्यमानं अंगारं लियोरायाः आत्मा अस्ति। एषः शीतः दूरः नक्षत्रं न, किन्तु दह्यमानं तोर्फ़् (पीट्) वा हृदयकाष्ठं—एकः स्थूलः, स्थानिकः तापः। एषः फ्राग्स्टेनेन् (प्रश्नशिलाः) निष्क्रियरत्नानि न, किन्तु सक्रियदह्यमानतत्त्वानि दर्शयति, यानि समीपस्थसंरचनां दग्धुं धमकं कुर्वन्ति। एषः "आन्तरिकतापः" अस्ति, यः आदर्शतन्त्रस्य शीतलतां, श्लथतां प्रतिरोधं करोति।

एषस्य अग्नेः परितः स्टेर्नवेवर् (ताराजालकरः) इत्यस्य रचना अस्ति, यः अत्र परमं स्थापत्याधिकारं रूपेण प्रकटितः: फाख्वेर्क् (काष्ठसंरचना)। अन्धकारयुक्तं, जर्जरितं काष्ठं च रक्तवर्णं बैक्स्टाइन् (ईंटा) इत्येतयोः ज्यामितीयव्यवस्था एकं मण्डलं निर्माति, यः पूर्णतः व्यवस्था अस्ति। कोणेषु स्थिताः अश्वशीर्षाणि—लोअर सॅक्सनी कृषिगृहाणां छदस्य रक्षणाय परम्परागतं गीबेल्ज़ाइषेन्—अत्र बहुगुणितानि, एकं अपरिहार्यं प्रहरीमीनारं रूपेण। एषः "आंधीप्रमाणितं च पृथ्विस्थं" इत्यर्थं भाग्यं सूचयति, रक्षणं यः कारागारं जातः।

तापस्य च दाहस्य सीमायां तनावः अस्ति। एषः पाठे वर्णितं रीट् (विभेदः) सूचयति। काष्ठसंरचनायाः पूर्णसंयोजनं प्रश्नस्य तापेन विकृतं भवति। मूलनिवासिनः आत्मायाः कृते, एषा छायाचित्रं पुस्तकस्य भयानकसंकटं स्मारयति: शीतलं, सुरक्षितं स्थायित्वं गेवेव् (जालं) यः शताब्दीयं स्थितं, तं रक्षितुं वा अन्ततः स्वतन्त्रतायाः तापं अनुभवितुं गृहं दग्धुं जोखिमं स्वीकर्तुं।

एषा रचना जानाति यत् उत्तरदिशायाम्, भाग्यं न तारासु लिखितं, किन्तु काष्ठं काष्ठं चितं—च स्थापत्यस्य शीतलतायाः प्रतिरोधाय हृदयस्थले अग्निः आवश्यकः।