Liora un de Steernwever
சவாலும் வெகுமதியும் அளிக்கும் ஒரு நவீன தேவதை கதை. எஞ்சி நிற்கும் கேள்விகளை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும் அனைவருக்கும் - பெரியவர்கள் மற்றும் குழந்தைகள்.
Overture
Dat güng nich los as en Märken,
nee, dat füng an mit en Fraag,
de nich stillhollen wull.
En Sünnavendmorgen.
En Klöonschnack över künstliche Klookheit,
en Gedanke, den een nich wedder loswarrn kunn.
Toerst weer dor en Utkast.
Köhl, opruumt, ahn Seel.
En Welt ahn Hunger, ahn Möh un Plackeree.
Man ok ahn dat Bevern, wat Lengten heet.
Do kööm en Deern in den Krink.
Mit en Rucksack
vull von Fraagstenen.
Ehr Fragen, dat waren de Risse in all dat, wat perfekt schien.
Se stell de Fragen mit en Still,
de scharper weer as ludet Schre’en.
Se söch de uneven Steden,
denn dor erst füng dat Leven an,
wiel de Faden dor Halt finnt,
an den een wat Nieet knüppen kann.
De Geschicht hett ehr Form twei maakt.
Se wöör week as Dau in’t eerste Licht.
Se füng an, sik sülven to weven
un to warrn, wat weevt warrt.
Wat du nu liest, is keen oolt Märken.
Dat is en Geweev ut Gedanken,
en Leed von Fragen,
en Muster, dat sik sülven söcht.
Un en Geföhl fluustert:
De Steernwever is nich bloots en Figur.
He is ok dat Muster,
dat twüschen de Riegen wirkt —
dat bevert, wenn wi dat anröhrt,
un nee lücht,
wo wi dat waagt, an en Faden to trecken.
Overture – Poetic Voice
Id en begunde nicht alze ene mere,
Sunder mid ener vraghe,
De dar nene rowe hebben wolde.
Des saterdaghes in deme morghen,
Do man sprack van der kunstliken wisheit,
Vnde ein ghedanke, den nyman konde vordriven.
In deme anbeginne was dat Vörebilde.
Kolt, vnde ordentlick, vnde sunder sele.
Ene werlt sunder hunger, vnde sunder arbeit.
Men ock sunder de bevinge,
De da heet die begher.
Do quam ein maged in den krinck.
Mid eneme sacke,
Vull van den stenen der vraghe.
Ere vraghe weren de rete in der vulkomenheit.
Se vraghede in ener stilheit,
De scharper was wan lude schrien.
Se sochte de uneven stede,
Wente dar erst dat levent anheveth,
Dar de vadem hald vindet,
Dar man ichtesniwes knuppen mach.
Do brack de historie ere forme entwei.
Vnde wart weck alze de dow in deme ersten lichte.
Se begunde sik sulven to weven,
Vnde to werden, wat da geweven wert.
Dat ghy nu leset, en is nene olde mere.
Id is ein geweve van ghedanken,
Ein sanc van vraghen,
Ein munster, dat sik sulven soke.
Vnde ein sinne vlustert:
De Sternewever en is nicht allene ene figure.
He is ock dat munster, dat twischen den rigen werket —
Dat bevet, wen wy id anrören,
Vnde niwe luchtet,
Wor wy waghen, an eneme vadem to trecken.
Introduction
Liora un de Steernwever – En Spegel för uns Tiet
Dit Book is en philosoophsch Märken, dat uns froggt, wo veel Freeheit wi egentlich hebben wüllt, wenn de Sekerheit de Pries dorför is. In en Welt, de vullkamen schient un von den „Steernwever“ in en ewige Ordnung hollen warrt, wiest de Deern Liora uns, dat en lütt Lock in’t Geweev de eenzig Weg is, üm dat Leven würklich to spören. Dat Ganze is en fackkundig utdachte Allegorie op de Welt von morgen, in de künstliche Kräft de Ordnung weven, un wat dat för uns Minschen bedüden deit, wenn wi de Wahl twüschen komfortabel Rau un de swore Verantwortung von de egen Freeheit hebben. Dat Book is en Plädoyer för den Weert von de Unvullkamenheit un den ehrlichen Dialog, de ok vör den Brook nich torüchwiekt.
In uns Alldag, wo manchmaal allens jümmers glatter un berekenter warrt, kennt vele dat Geföhl, dat de egen Weg al vörtekent schient. Dat is de binnere Unruuh, wenn de Beständigkeit un dat echt Redliche dör en vörstelt Harmonie ersett warrt. Liora un ehr „Fraagstenen“ sünd dor en heel starket Bild: Se sammelt nich dat lüchtende Licht, dat ehr de Welt as Geschenk anbeden deit, sondern se sammelt dat Swore, dat Kantige. Dat Vertellen wiest uns, dat Fragen nich bloots Twiefel sünd, sondern en Form von Beständigkeit gegenöver en Welt, de uns dat Denken afnehmen will.
Besünners in de Midden von de Geschicht un in dat Nawoort warrt düütlich, dat de Steernwever nich bloots en Figur ut en ole Märken is. He steiht för de Strukturen un Algorithmen, de in uns moderne Welt dat „Muster“ vörgeven. Dat Book dwingt een dorto, sik de Fraag to stellen: Is en vullkamen Ordnung dat weert, wenn dorbi de egen Hartslaag verloren geiht? De Still un dat Inneholden, wat Liora lehrt, is en gode Medizin för dat hütige Gehetzt-Sien. Dat Book eignet sik wunnerbor, üm dat tosamen in de Familie to lesen, wiel dat to’n Nadenken anregen deit, ahn mit den Finger op jemanden to wiesen. Dat is en Geschicht, de liesen anfängt, aver en Deepde hett, de een noch lang na de letzte Siet begleit.
Mien persönlichen Moment in de Geschicht weer de Ogenblick, as de Lichtwever Zamir vör de Wunn in’n Heven steiht. He hett sien ganzet Leven dorför arbeit, dat allens vullkamen un glatt is – sien Stolz as Handwerker hangt doran. Doch as de Reet passeert, sühst du sien ganze Not: Sien Fingers, de so schickt sünd, bevern. Dat is nich bloots Bang vör dat Chaos, dat is de Moment, wo de technische Struktur von sien Welt op de harte Realität von en Fehler dröppt. He versöcht den Fehler to versteken, de Naht to flicken, dormit dat Vertruun von de annern nich kaputt geiht. Düsse Striet twüschen de Plicht, dat „System“ to hollen, un de Ahnung, dat de Narv nu för jümmers to dat Leven dortohöört, hett mi deep beröhrt. Dat wiest uns, dat ok de Meesters von de Ordnung blots Minschen sünd, de an ehr egen Vullkamenheit lieden köönt.
Reading Sample
En Blick in dat Book
Wi laadt Se in, twee Momente ut de Geschicht to lesen. De eerste is de Anfang – en stillen Gedanken, de to en Geschicht wöör. De tweete is en Moment ut de Midden von dat Book, wo Liora begrippt, dat Perfektschoon nich dat Enn von de Söök is, man faken dat Gefängnis.
Woans allens anfüng
Dat is keen klassisch „Dat weer maal“. Dat is de Moment, vördem de eerste Faden spunnen wöör. En philosoophsche Ouvertüre, de den Toon för de Reis angifft.
Dat güng nich los as en Märken,
nee, dat füng an mit en Fraag,
de nich stillhollen wull.
En Sünnavendmorgen.
En Klöonschnack över künstliche Klookheit,
en Gedanke, den een nich wedder loswarrn kunn.
Toerst weer dor en Utkast.
Köhl, opruumt, ahn Seel.
En Welt ahn Hunger, ahn Möh un Plackeree.
Man ok ahn dat Bevern, wat Lengten heet.
Do kööm en Deern in den Krink.
Mit en Rucksack
vull von Fraagstenen.
De Mood, nich perfekt to sien
In en Welt, wo de „Steernwever“ jeden Fehler glieks korrigeert, finnt Liora op den Lichtmarkt wat Verbodenes: En Stück Stoff, dat nich toenn maakt wöör. En Drapen mit den olen Lichtsnieder Joram, dat allens verännert.
Liora schreed bedacht wieder, bit se Joram, en ölleren Lichtsnieder, gewohr wöör.
Sien Ogen weern anners as sünst. Eenes weer kloor un von en deep Bruun, dat de Welt opmarksam bekiek. Dat anner weer von en melkigen Schleier övertrocken, as keek dat nich na buten op de Dingen, sondern na binnen op de Tiet sülvst.
Liora ehr Blick bleev an de Eck von den Disch hängen. Twüschen de gleißenden, perfekten Bahnen legen wenige, lüttere Stücken. Dat Licht in jem flacker unregelmatig, as wöör dat aten.
An een Steed reet dat Muster af, un en enkelter, blasser Faden hüng rut un krüsel sik in en unsichtbor Bris, en stumme Inladung to’n Wiederföhren.
[...]
Joram nahm en utfransten Lichtfaden ut de Eck. He leeg em nich to de perfekten Rullen, sondern op den Dischrand, wo de Kinner vörbigüngen.
„Manche Fadens sünd boren, üm funnen to warrn“, murmel he, un nu scheen de Stimm ut de Deep von sien melkig Oog to kamen, „Nich üm versteken to blieven.“
Cultural Perspective
லியோராவின் பயணம்: எங்கள் சொந்த வடக்கு ஒளிக்கான ஒரு கண்ணாடி
நான் லியோராவின் கதையை எங்கள் சொந்த மொழியில், பிளாட்ட்டியூட்ஸ்சில், படித்தபோது, அது நீண்ட நடைப்பயணத்தின் பிறகு மேட்டின் மீது நின்று மீண்டும் வெப்பமான அறைக்குள் நுழைந்த உணர்வை ஏற்படுத்தியது. காற்றின் சத்தம் இன்னும் காதுகளில் ஒலிக்கிறது, கண்கள் இன்னும் பரந்த, சாம்பல் நிற கடலின் காட்சியால் நிரம்பியுள்ளன, ஆனால் இதயம் வெப்பமாகிறது. இந்தக் கதை ஒரு கற்பனை உலகில் நடக்கலாம், ஆனால் ஒளி நெய்யப்படுகிறது, ஆனால் இங்கே வடக்கில் நமக்கு இது பரிச்சயமாக ஒலிக்கிறது - இது உப்பின் சுவையையும் உண்மையின் சுவையையும் கொண்டுள்ளது, அதை உண்மையாக்குவதற்கு அதை சத்தமாகக் கூற வேண்டியதில்லை.
லியோரா ஒரு சத்தமில்லாத நாயகி, இதுவே அவரை நம் சொந்த இலக்கியத்தில் உள்ள கதாபாத்திரங்களின் ஆன்ம சகோதரியாக ஆக்குகிறது. சிக்பிரிட் லென்ஸின் Deutschstunde என்ற படைப்பில் உள்ள சிகி ஜெப்சென் போல், தனிமையில் "கடமை" பற்றி சிந்திக்கிறார், லியோரா அங்கே உட்கார்ந்து, மற்றவர்கள் "கடமை" மற்றும் "ஒழுங்கு" என்று ஏற்றுக்கொள்வதை கேள்வி கேட்கிறார். மற்றவர்கள் பார்ப்பதை தவிர்க்கும் இடத்தில் அவர் பார்கிறார், மேலும் அவர் அதை புயலை விட அமைதியாக செய்கிறார்.
லியோரா தனது "கேள்விக் கற்களை" சேகரிக்கும்போது, நான் கடற்கரையில் உள்ள எங்கள் குழந்தைகளைப் பார்க்கிறேன், அவர்கள் ஹூனர்கோட்டர் அல்லது கருப்பு, கடினமான ஃபியூர்ஸ்டீன் (பிளிண்ட்) தேடுகிறார்கள். ஒரு பிளிண்ட் கல் வெளியில் கடினமாகவும், எளிமையாகவும், சாம்பல் நிறமாகவும், கடினமாகவும் இருக்கும். ஆனால் அதை எங்கு தொடுவது என்பதை நீங்கள் அறிந்தால், அதன் உள்ளே ஒரு கண்ணி இருக்கும், அது தீயை உருவாக்க முடியும். அதேபோலவே லியோராவின் கேள்விகள்: கடினமாகவும் குளிர்ச்சியாகவும் தோன்றலாம், ஆனால் அவை புதிய தீயின் ஒளியை உள்ளே வைத்திருக்கின்றன. இது ஒரு சின்னமாகும், அதை நாங்கள் இங்கே கடற்கரையில் நன்றாக புரிந்துகொள்கிறோம் - மதிப்புமிக்கவை எப்போதும் வெளிப்படையாக கண்ணுக்கு தெரியாது, சில நேரங்களில் அவை ஒரு கடினமான உறை உள்ளே மறைந்திருக்கும்.
லியோரா காட்டும் தைரியம் எங்கள் பிரிட்ஸ் ரெயுட்டர் ஐ நினைவூட்டுகிறது. அவரும் அதிகாரத்திற்கு கேட்க விரும்பாத கேள்விகளை எழுப்பினார், அதற்காகக் கோட்டையில் அடைக்கப்பட்டார். லியோரா சிறையில் அடைக்கப்படவில்லை, ஆனால் அவர் மௌனத்தால் தண்டிக்கப்படுகிறார், மேலும் இது எங்கள் வடக்கு ஜெர்மனியர்களைப் போல சமூகத்தை இதயத்தில் ஆழமாகக் கொண்டிருக்கும் ஒருவருக்கு, ஒருவேளை இன்னும் கடினமாக இருக்கலாம். நாங்கள் "நாம்" என்ற மக்களாக இருக்கிறோம், மேலும் அந்த வலையிலிருந்து வெளியேறுபவர் விரைவில் உறைந்து விடுவார்.
மற்றும் கதையில் உள்ள "இசை மரம்" எங்கள் பழைய விண்ட்லூப்பர் மரங்களைப் போலவே அல்லவா? காற்றுக்கு எதிராக நிற்காமல், அது முறிவதற்கு முன், காற்றின் வடிவத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறது? ஒரு மரம் தைரியத்தையும் பொறுமையையும் கதைகள் சொல்கிறது, வார்த்தைகளால் அல்ல, அதன் வடிவத்தால். இதயம் நிறைவடைந்தால் நாம் செல்லும் இடம் அது தான்.
கதையில் உலகத்தை ஒன்றிணைக்கும் நெய்தல், பழைய பைடர்வாண்ட்-நெய்தல் கலைக்குத் தெரியும். இது ஒரு தொழில்நுட்பமாகும், இதில் ஒரு பக்கம் வெளிச்சமாகவும் மற்ற பக்கம் இருண்டதாகவும் இருக்கும் - ஒளி மற்றும் நிழல் ஒன்றாகவே சேர்ந்தவை, ஒன்று இல்லாமல் மற்றொன்றை பெற முடியாது. ஒளி நெய்துபவர் ஜமீர், வெளிச்ச பக்கத்தை மட்டுமே காண விரும்புகிறார், ஆனால் நாங்கள் வடக்கு ஜெர்மனியர்கள் அறிவோம்: "ஒளி இருக்கும் இடத்தில் நிழலும் இருக்கும்."
எனக்கு ஒரு பழமொழி நினைவுக்கு வருகிறது, இது லியோராவுக்கு அவரது பாதையில் உதவியிருக்கலாம்: "உண்மை எண்ணெயைப் போல, அது மேலே மிதக்கும்." அதை அடக்கலாம், அதை "இணக்கம்" கொண்டு மூடலாம், ஆனால் இறுதியில் அது மேலே வரும். அதற்கு நேரம் தேவை – நல்ல விஷயங்கள் நேரம் எடுக்கின்றன – மேலும் லியோரா நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கிறார், காத்திருப்பது கேள்வி கேட்பது போலவே முக்கியமானது.
ஆனால் ஒரு நிழலும் உள்ளது, நான் படிக்கும்போது உணர்ந்த சிறிய சிரமம். கடற்கரையில் உள்ள நாங்கள், எல்லோரும் ஒத்துழைத்தால் மட்டுமே மேடு நிலைத்து இருக்கும் என்பதை அறிவோம். ஒருவர் மேட்டில் ஓர் துளையைக் குத்தினால், அதன் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதைப் பார்ப்பதற்காக, நாம் அனைவரும் மூழ்கிவிடுவோம். லியோராவின் "கம்பி" வானத்தில் ஆபத்தானது. இது எங்கள் காட்சியில் உள்ள காற்றாலை மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் பற்றிய விவாதத்தை நினைவூட்டுகிறது. ஒருவருக்கு அது மீட்பு (புதிய ஆற்றல்) என்று தோன்றுகிறது, மற்றவருக்கு அது நிலப்பரப்பில் ஒரு காயம், எங்கள் அழகான வானத்தில் ஒரு கம்பி. பழமையான அமைதியை உடைக்க முன்னேற்றம் மதிப்புமிக்கதா? இது நம்மை இன்றைய தினத்தில் சிந்திக்க வைக்கும் கேள்வி, இது லியோராவின் உலகில் உள்ள மக்களையும் போலவே.
ஜமீர் மற்றும் நூரியாவின் இசை, இது எனக்கு ஒரு பழைய ஆர்ப்-ஷ்னிட்கர்-ஆர்கன் இன் ஒலியைப் போன்றது. ஆழமான பாஸ் குரல்கள் மிரட்டத் தொடங்கும்போது, அதை காதுகளில் விடவும் வயிற்றில் அதிகமாக உணரலாம். இது "அழகானது" என்று தோன்ற விரும்பாத ஒலி, ஆனால் உண்மையானது. இது பாஸ் வாசிக்கும் நூரியாவின் சாம்பல் கைக்கு பொருந்துகிறது.
லியோராவின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, நாங்கள் பிளாட்ட்டியூட்ஸ்சில் உள்ள "பேடாச்டிகெயிட்" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்த வேண்டும். இது நீங்கள் மெதுவாக அல்லது முட்டாளாக இருப்பதை அர்த்தமல்ல. இது பொருள், நீங்கள் விஷயங்களை முடிவுக்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும், நீங்கள் தொடங்குவதற்கு முன். லியோரா "அறிவுக்கான காத்திருப்பு இல்லத்தில்" கற்றுக்கொள்கிறார், கேள்விகள் உடனடியாக பதிலளிக்கப்படுவதற்காக இல்லை, ஆனால் சிந்திக்க வேண்டும்.
நீங்கள் இந்தப் புத்தகத்தை முடித்து, சொந்த ஊர், காயங்கள் மற்றும் மாற்றம் பற்றிய விஷயங்களைப் பற்றி மேலும் படிக்க விரும்பினால், டோர்டே ஹான்சனின் "ஆல்ட்ஸ் லேண்ட்" ஐ எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அங்கேயும் ஒரு வீட்டைப் பற்றியது, அது காயங்களை தாங்குகிறது, மேலும் அதன் சொந்த கதையுடன் சமாதானமாக வாழ கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மக்களைப் பற்றியது, பிளவுகளை மறைக்காமல்.
இந்த புத்தகத்தில் ஒரு இடம் உள்ளது, அது என்னை மிகவும் பாதித்தது, ஏனெனில் அது அதன் சொற்களின் மிதமாக வடக்கு ஜெர்மனியமாக உள்ளது. லியோராவின் தாய் தனது பையில் பொருட்களை அடுக்கும்போது, லியோரா ஏற்கனவே தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. பெரிய நாடகத்தை உருவாக்கவோ அல்லது தனது மகளை திரும்ப அழைக்கவோ அவள் விழிக்கவில்லை. அவள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்கிறாள்: அவள் பட்டைகளைச் சோதிக்கிறாள், ஒரு சிறிய நினைவுகளைச் சேர்க்கிறாள் (சாம்பல் நூல்களுடன் பை) மற்றும் அவளை அனுப்புகிறாள்.
இந்த அமைதியான செயல்களில் மிகுந்த அன்பும் மரியாதையும் உள்ளது. இது நாங்கள் இங்கே அறிந்துள்ள அன்பின் வகை: நீங்கள் அதை பற்றி அதிகம் பேசுவதில்லை, நீங்கள் செய்கிறீர்கள். தாய், இது லியோராவுக்கு காயப்படுத்தும் என்பதை அறிவாள், மேலும் இது அவளுக்கே இதயத்தை உடைக்கும் என்பதை அறிவாள். ஆனால் அவள் மேலும் அறிந்திருக்கிறாள்: காற்றை நிறுத்த முடியாது, மேலும் கேள்விகள் உள்ள குழந்தையை கட்டிப்போட முடியாது. இந்தக் கலவையான கவலை, கடமை மற்றும் விடுதலை – இது எனக்கு தொண்டையில் ஒரு கட்டியை ஏற்படுத்தியது. உண்மையான நெய்தல் நூல்களால் அல்ல, ஆனால் யாரும் கவனிக்காதபோது நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் செய்யும் விஷயங்களால் ஆனது என்பதை இது காட்டுகிறது.
உலகம் ஒரே மேஜையில்: மற்றவர்களிடமிருந்து நான் கற்றது
இந்த 44 கலாச்சாரக் கட்டுரைகளின் கடைசிப் பக்கங்களை நான் மூடியபோது, இங்கே என் சிறிய அறையில் அமர்ந்து, நீண்ட உலகச் சுற்றுப்பயணத்திற்குப் பிறகு வீட்டிற்குத் திரும்பியதைப் போல உணர்ந்தேன் – பைகளில் அந்நிய நாணயங்கள் மற்றும் இதயம் நிறைய புதிய கதைகளுடன். புயல் அலை தண்ணீரை மட்டுமல்ல, உலகின் அனைத்து மூலைகளிலிருந்தும் பொக்கிஷங்களை நம் அணைக்கட்டுக்கு அடித்து வந்தது போல் ஒரு உணர்வு. நான் லியோராவை அறிவேன் என்று நினைத்தேன். அவளது அமைதியான எதிர்ப்பை நான் புரிந்துகொண்டதாக நினைத்தேன், ஏனென்றால் அது நமது வடக்கு ஜெர்மன் இயல்புடன் மிகவும் ஒத்திருக்கிறது. ஆனால் இப்போது எனக்குத் தெரியும்: லியோரா உலகின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் வேறுபட்ட முகத்தைக் காட்டும் ஒரு கண்ணாடி, ஆனாலும் எப்போதும் அவளாகவே இருக்கிறாள்.
என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்தியது என்னவென்றால், விஷயங்களைப் பார்க்கும் நமது சொந்த வழியை முற்றிலுமாகத் தலைகீழாக மாற்றும் எண்ணங்கள்தான். உதாரணமாக, "வேண்டுமென்றே செய்யப்படும் தவறு" பற்றிச் சொல்லும் ஜப்பானிய விமர்சகர் இருக்கிறார். அணைக்கட்டுக்கு அருகில் வசிக்கும் நம்மிடம், எல்லாம் இறுக்கமாகவும் உறுதியாகவும் இருக்க வேண்டும்; ஒரு தவறு என்பது ஆபத்து. ஆனால் ஜப்பானில், ஆன்மாவுக்கு இடம் இருப்பதற்காக அவர்கள் நெசவில் ஒரு துளையை விட்டுவிடுகிறார்கள். அது என்னை சிந்திக்க வைத்தது: ஒருவேளை நமது முழுமை நாம் நம்புவது போல் அவ்வளவு வலுவானதல்ல. பின்னர் Gambiarra என்ற வார்த்தையுடன் பிரேசிலிய கட்டுரை இருந்தது. ஒன்றுமில்லாததைக் கொண்டு சாத்தியமற்றதைச் சரிசெய்யும் கலை அது. ஒரு துண்டு கம்பியைக் கொண்டு முழு டிராக்டரையும் மீண்டும் ஓட வைக்கும் நமது விவசாயிகளைப் போல இது ஒலிக்கிறது – பார்ப்பதற்கு அழகாக இல்லை, ஆனால் அது ஓடுகிறது. தெற்கில் "அவசரத் தீர்வு" என்பது ஒரு கலை வடிவம், அது வெறும் கடமை மட்டுமல்ல என்பதை இது எனக்குக் காட்டியது. மேலும் செக் முன்னோக்கு அவர்களின் Petrolejka – பெரும் இருளுக்கு எதிரான சிறிய விளக்கு – மூலம் என்னை ஆழமாகத் தொட்டது. அவர்கள் லியோராவில் பெரிய வார்த்தைகளைப் பேசும் ஒரு வீராங்கனையைக் காணவில்லை, மாறாக உலகின் பெரிய இயந்திரம் குளிர்ந்திருக்கும் போது, அமைதியாக ஒளியைப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பவரைக் காண்கிறார்கள். இது நமக்கு நன்றாகப் பொருந்துகிறது.
என் கண்களைத் திறந்தது என்னவென்றால், ஒருவருக்கொருவர் வெகு தொலைவில் உள்ள கலாச்சாரங்கள் தங்களுக்குத் தெரியாமலே எப்படிக் கைகோர்க்கின்றன என்பதுதான். கட்டலான் உரை Trencadís பற்றிப் பேசுகிறது, அங்கு அவர்கள் உடைந்த ஓடுகளிலிருந்து புதிய மற்றும் அழகான ஒன்றை உருவாக்குகிறார்கள். உலகின் மறுபுறம், கொரிய விமர்சகர் Jogakbo பற்றிச் சொல்கிறார், அங்கு அவர்கள் துணித் துண்டுகளிலிருந்து ஒரு புதிய போர்வையைத் தைக்கிறார்கள். உடைந்த மற்றும் ஒட்டவைக்கப்பட்டவை ஒருபோதும் உடைக்கப்படாததை விட அதிக மதிப்புடையவை என்ற சித்திரத்தை இருவரும் தீட்டுகிறார்கள். அணை உடையக்கூடும் என்று எப்போதும் பயப்படும் நாம், இங்கே வடக்கில் ஒருவேளை இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய உண்மை இது.
அங்கேதான் என் "குருட்டுப் புள்ளி" (blind spot) இருக்கிறது, நான் தனியாக ஒருபோதும் பார்த்திருக்க முடியாத விஷயம். என் கட்டுரையில், வானத்தில் லியோராவின் "விரிசல்" (Crack) ஒரு ஆபத்தாக, நாம் அடைக்க வேண்டிய அணைக்கட்டின் துளையாகப் பார்த்தேன். ஆனால் ஸ்பானிஷ் விமர்சகர் இதை மிகவும் வித்தியாசமாகப் பார்க்கிறார்: அவருக்கு, காயம் வாழ்க்கையின் ஆதாரம், Herida. போலந்து உரை Żal பற்றிப் பேசுகிறது, வளர்வதற்குத் தேவையான இதய வலி அது. நாம் முழுமையை அப்படியே பாதுகாக்க வேண்டும் என்று நான் நினைத்தேன், ஆனால் மற்றவர்கள் எனக்குக் காட்டினார்கள்: அது கிழிந்தால்தான் ஒளி உள்ளே நுழைகிறது. பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்தும் ஒரு வடக்கு ஜெர்மானியராக, இது எனக்கு கடினமான ஆனால் முக்கியமான பாடமாக இருந்தது.
கடைசியில், கெய்ரோ, சியோல் அல்லது ஹாம்பர்க் என எங்கு இருந்தாலும் – நாம் அனைவரும் நம் சொந்த "கேள்விக்கற்கள்" (Question Stones) சுமந்து செல்கிறோம் என்பதைப் பார்க்கிறோம். சுவாஹிலி மக்களிடையே இவை Bao விளையாட்டுக்கான காய்கள், மற்றும் ரஷ்யாவில் இது பாக்கெட்டில் இருக்கும் ஒரு நேசத்துக்குரிய கூழாங்கல். வித்தியாசம் என்னவென்றால், நாம் அவற்றை எப்படிக் கையாளுகிறோம் என்பதுதான். சிலர் வானத்தை ஒட்டவைக்க விரும்புகிறார்கள், மற்றவர்கள் அது எரிவதைப் பார்க்க விரும்புகிறார்கள், அப்போதுதான் அவர்கள் சுதந்திரமாக சுவாசிக்க முடியும். என்னைப் பொறுத்தவரை, இந்தப் பயணம் நமது வடக்கு ஜெர்மன் "நிதானம்" நல்லது என்பதைக் காட்டுகிறது, ஆனால் நாம் நம்மை மூடிக்கொள்ளக்கூடாது.
நீங்கள் இந்தப் புத்தகத்தை ஒதுக்கி வைக்கும்போது, எனக்கு ஒரு உதவி செய்யுங்கள்: ஸ்காட்ஸ் (SCO) கட்டுரையைப் படியுங்கள். வட கடலின் மறுபக்கத்திலிருந்து ஒரு உறவினர் நமக்குக் கையசைப்பது போல, இது நம் சொந்த மொழியைப் போலவே மிக நெருக்கமாகவும், கரடுமுரடாகவும், நேர்மையாகவும் ஒலிக்கிறது. நாம் வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசினாலும், இதயத்தில் நாம் அனைவரும் ஒரே பெரிய நெசவில் வேலை செய்கிறோம் என்பதை இது நமக்குக் காட்டுகிறது.
Backstory
கோடிலிருந்து ஆன்மாவுக்கு: ஒரு கதையின் மறுசீரமைப்பு (Refactoring)
என் பெயர் ஜோர்ன் வான் ஹோல்டன் (Jörn von Holten). நான் டிஜிட்டல் உலகத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அதை ஒவ்வொரு கல்லாகக் கட்டியெழுப்பிய கணினி அறிவியலாளர்களின் ஒரு தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன். பல்கலைக்கழகத்தில், "எக்ஸ்பர்ட் சிஸ்டம்ஸ்" (Expert Systems) மற்றும் "நியூரல் நெட்வொர்க்ஸ்" (Neural Networks) போன்ற சொற்களை வெறும் அறிவியல் புனைகதையாகப் பார்க்காமல், அன்றைய காலகட்டத்தில் அவை சற்று முதிர்ச்சியடையாமல் இருந்தாலும், அவற்றை மிகவும் கவர்ச்சிகரமான கருவிகளாகப் பார்த்தவர்களில் நானும் ஒருவன். இந்தத் தொழில்நுட்பங்களுக்குள் பொதிந்துள்ள மாபெரும் திறனை நான் மிக விரைவிலேயே உணர்ந்துகொண்டேன் - ஆனால் அதே நேரத்தில் அவற்றின் வரம்புகளை மதிக்கவும் நான் கற்றுக்கொண்டேன்.
இன்று, பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, "செயற்கை நுண்ணறிவு" (AI) பற்றிய இந்த அதீத ஆர்வத்தை, அனுபவமிக்க ஒரு பயிற்சியாளர், ஒரு கல்வியாளர் (அக்கடமிக்) மற்றும் ஒரு அழகியல்வாதியின் முப்பரிமாணப் பார்வையுடன் நான் கவனிக்கிறேன். இலக்கிய உலகிலும் மொழியின் அழகிலும் ஆழமாக வேரூன்றிய ஒருவராக, தற்போதைய இந்த வளர்ச்சிகளை நான் கலவையான உணர்வுகளுடன் பார்க்கிறேன்: முப்பது ஆண்டுகளாக நாம் காத்திருந்த தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தை நான் காண்கிறேன். ஆனால் அதே வேளையில், நமது சமூகத்தை ஒன்றிணைத்து வைத்திருக்கும் நுட்பமான கலாச்சார பிணைப்புகளைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல், முதிர்ச்சியடையாத தொழில்நுட்பங்களைச் சந்தைக்குக் கொண்டுவரும் ஒருவிதமான வெகுளித்தனமான அலட்சியத்தையும் நான் காண்கிறேன்.
தீப்பொறி: ஒரு சனிக்கிழமை காலை
இந்தத் திட்டம் ஒரு வரைபடப் பலகையில் தொடங்கவில்லை, மாறாக ஒரு ஆழமான உள் மனத் தேவையிலிருந்து உருவானது. ஒரு சனிக்கிழமை காலையில் 'சூப்பர் இன்டெலிஜென்ஸ்' பற்றி நடந்த ஒரு விவாதத்திற்குப் பிறகு, அன்றாட வாழ்க்கையின் இரைச்சல்களால் அது தடைபட்டபோது, சிக்கலான கேள்விகளைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாக அல்லாமல், மனித நேயத்துடன் அணுகுவதற்கான ஒரு வழியை நான் தேடினேன். அப்படித்தான் லியோரா (Liora) பிறந்தாள்.
ஆரம்பத்தில் இது ஒரு விசித்திரக் கதையாகவே கருதப்பட்டது, ஆனால் ஒவ்வொரு வரியை எழுதும்போதும் அதன் நோக்கம் வளர்ந்துகொண்டே சென்றது. நான் ஒன்றை உணர்ந்துகொண்டேன்: மனிதன் மற்றும் இயந்திரத்தின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி நாம் பேசுவதாக இருந்தால், அதை ஜெர்மன் மொழியில் மட்டுமே நாம் செய்துவிட முடியாது. நாம் அதை உலகளாவிய அளவில் செய்ய வேண்டும்.
மனித அடித்தளம்
ஆனால், ஒரு பைட் (Byte) தரவு செயற்கை நுண்ணறிவின் ஊடாகச் செல்வதற்கு முன்பே, அங்கே மனிதன் இருந்தான். நான் மிகவும் சர்வதேசமயமாக்கப்பட்ட ஒரு நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறேன். எனது அன்றாட நிஜம் வெறும் குறியீடுகளை எழுதுவது அல்ல, மாறாக சீனா, அமெரிக்கா, பிரான்ஸ் அல்லது இந்தியாவைச் சேர்ந்த சக ஊழியர்களுடன் உரையாடுவதுதான். இந்த உண்மையான, நேரடி சந்திப்புகள்தான் – காபி அருந்தும் இடங்களில், வீடியோ மாநாடுகளில் அல்லது இரவு உணவின் போது – உண்மையிலேயே என் கண்களைத் திறந்தன.
"சுதந்திரம்", "கடமை" அல்லது "இணக்கம்" போன்ற சொற்கள், ஜெர்மன் நாட்டைச் சேர்ந்த என் காதுகளில் ஒலிப்பதை விட, ஒரு ஜப்பானிய சக ஊழியரின் காதுகளில் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு மெல்லிசையாக ஒலிக்கின்றன என்பதை நான் கற்றுக்கொண்டேன். மனிதர்களின் இந்த அதிர்வுகள்தான் எனது இசைத் தொகுப்பின் முதல் வாக்கியமாக அமைந்தன. எந்தவொரு இயந்திரத்தாலும் ஒருபோதும் பிரதிபலிக்க முடியாத ஆன்மாவை அவை வழங்கின.
மறுசீரமைப்பு (Refactoring): மனிதன் மற்றும் இயந்திரத்தின் இசைக்குழு
ஒரு கணினி அறிவியலாளராக நான் "மறுசீரமைப்பு" (Refactoring) என்று மட்டுமே அழைக்கக்கூடிய ஒரு செயல்முறை இங்கேதான் தொடங்கியது. மென்பொருள் உருவாக்கத்தில், மறுசீரமைப்பு என்பது ஒரு நிரலின் (code) வெளிப்புறச் செயல்பாட்டை மாற்றாமல் அதன் உள்ளமைப்பை மேம்படுத்துவதைக் குறிக்கும் - அதாவது அதை இன்னும் தூய்மையாக, உலகளாவியதாக, மற்றும் வலுவாக மாற்றுவது. லியோரா விஷயத்தில் நான் செய்ததும் இதுதான் - ஏனெனில் இந்த முறையான அணுகுமுறை எனது தொழில்முறை டி.என்.ஏ-வில் (DNA) ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது.
நான் முற்றிலும் புதிய வகையான ஒரு இசைக்குழுவை உருவாக்கினேன்:
- ஒருபுறம்: கலாச்சார ஞானமும் வாழ்க்கை அனுபவமும் கொண்ட எனது மனித நண்பர்கள் மற்றும் சக ஊழியர்கள். (இங்கே விவாதங்களில் பங்கேற்ற மற்றும் தொடர்ந்து பங்கேற்று வரும் அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்).
- மறுபுறம்: மிகவும் நவீனமான செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள் (Gemini, ChatGPT, Claude, DeepSeek, Grok, Qwen போன்றவை). இவற்றை நான் வெறும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களாக மட்டும் பயன்படுத்தவில்லை, மாறாக "கலாச்சார சிந்தனைப் பங்காளிகளாக" (Cultural Sparring Partners) பயன்படுத்தினேன்; ஏனெனில் அவை சில நேரங்களில் என்னை ஆச்சரியப்படுத்திய மற்றும் அதே வேளையில் அச்சுறுத்திய சில புதிய தொடர்புகளையும் சிந்தனைகளையும் முன்வைத்தன. மற்ற கண்ணோட்டங்கள் நேரடியாக ஒரு மனிதனிடமிருந்து வராவிட்டாலும், அவற்றையும் நான் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கிறேன்.
நான் அவர்களை ஒருவரோடு ஒருவர் விவாதிக்கவும், கருத்துகளைப் பரிமாறவும், பரிந்துரைகளை வழங்கவும் அனுமதித்தேன். இந்த ஒருங்கிணைப்பு ஒருவழிப் பாதையாக இருக்கவில்லை. இது ஒரு பிரம்மாண்டமான, ஆக்கப்பூர்வமான பின்னூட்டச் செயல்முறையாக (feedback process) அமைந்தது. ஆசிய கலாச்சாரத்தில் லியோராவின் ஒரு குறிப்பிட்ட செயல் மரியாதையற்றதாகக் கருதப்படும் என்று AI (சீனத் தத்துவத்தின் அடிப்படையில்) சுட்டிக்காட்டியபோதோ, அல்லது ஒரு உருவகம் மிகவும் தொழில்நுட்ப ரீதியாக ஒலிக்கிறது என்று ஒரு பிரெஞ்சு சக ஊழியர் கூறியபோதோ, நான் மொழிபெயர்ப்பை மட்டும் திருத்தவில்லை. நான் "மூலக் குறியீட்டை" (Source Code) பற்றிச் சிந்தித்து, பெரும்பாலும் அதையே மாற்றியமைத்தேன். நான் மீண்டும் ஜெர்மன் மூல உரைக்குச் சென்று அதைத் திருத்தி எழுதினேன். 'இணக்கம்' பற்றிய ஜப்பானியர்களின் புரிதல் ஜெர்மன் உரையை மேலும் முதிர்ச்சியடையச் செய்தது. சமூகம் பற்றிய ஆப்பிரிக்கர்களின் பார்வை உரையாடல்களுக்கு மேலும் அரவணைப்பைக் கொடுத்தது.
இசைக்குழுவின் நடத்துனர் (Conductor)
50 மொழிகள் மற்றும் பல்லாயிரக்கணக்கான கலாச்சார நுணுக்கங்களைக் கொண்ட இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் கச்சேரியில், எனது பங்கு இனி பாரம்பரிய அர்த்தத்தில் ஒரு எழுத்தாளராக இருக்கவில்லை. நான் இசைக்குழுவின் நடத்துனராக மாறினேன். இயந்திரங்களால் ஒலிகளை உருவாக்க முடியும், மனிதர்களால் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முடியும் - ஆனால் எந்த வாத்தியம் எப்போது ஒலிக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க ஒருவர் தேவை. நான் முடிவெடுக்க வேண்டியிருந்தது: மொழியின் தர்க்கரீதியான பகுப்பாய்வில் AI எப்போது சரியானது? மற்றும் மனிதன் தனது உள்ளுணர்வால் எப்போது சரியானவன்?
இந்த வழிகாட்டுதல் மிகவும் சோர்வடையச் செய்யும் ஒரு பணியாக இருந்தது. இதற்கு அந்நியக் கலாச்சாரங்களின் முன் பணிவும், அதே வேளையில் கதையின் மையக்கருத்து நீர்த்துப்போகாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்யும் ஒரு உறுதியான கையும் தேவைப்பட்டது. இந்தக் கச்சேரியை நான் அப்படி வழிநடத்த முயன்றேன், முடிவில் 50 மொழிப் பதிப்புகள் உருவாக வேண்டும்; அவை வெவ்வேறு ஒலிகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அனைத்தும் ஒரே பாடலையே பாட வேண்டும். ஒவ்வொரு பதிப்பும் இப்போது அதன் சொந்த கலாச்சார நிறத்தைக் கொண்டுள்ளது - இருந்தபோதிலும், இந்த உலகளாவிய இசைக்குழுவின் வடிகட்டி மூலம் சுத்திகரிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு வரியிலும் என் முழு அர்ப்பணிப்பும் ஆன்மாவின் ஒரு பகுதியும் பதிந்துள்ளது.
கச்சேரி அரங்கிற்கு அழைப்பு
இந்த இணையதளம் இப்போது அந்தக் கச்சேரி அரங்கமாக உள்ளது. நீங்கள் இங்கே காண்பது வெறும் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஒரு புத்தகம் அல்ல. இது பல குரல்களைக் கொண்ட ஒரு கட்டுரை, உலகெங்கிலும் உள்ள ஆன்மாவின் மூலம் ஒரு யோசனையை மறுசீரமைத்ததன் ஆவணம். நீங்கள் படிக்கப் போகும் உரைகள் பெரும்பாலும் தொழில்நுட்பத்தால் உருவாக்கப்பட்டவை என்றாலும், அவை மனிதர்களால் தொடங்கப்பட்டு, கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, நிச்சயமாக மனிதர்களால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டவையே ஆகும்.
நான் உங்களை அழைக்கிறேன்: மொழிகளுக்கு இடையில் மாறுவதற்கான இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்துங்கள். ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். வேறுபாடுகளை உணருங்கள். விமர்சனக் கண்ணோட்டத்துடன் இருங்கள். ஏனெனில் இறுதியில், நாம் அனைவரும் இந்த இசைக்குழுவின் ஒரு பகுதிதான் - தொழில்நுட்பத்தின் இரைச்சலுக்கு மத்தியில் மனித மெல்லிசையைக் கண்டறிய முயற்சிக்கும் தேடுபவர்கள்.
உண்மையில், திரைப்படத்துறையின் பாரம்பரியத்தைப் பின்பற்றி, இந்த கலாச்சார சவால்கள் மற்றும் மொழி நுணுக்கங்களை முழுமையாக பகுப்பாய்வு செய்யும் ஒரு விரிவான 'மேக்கிங்-ஆஃப்' (Making-of) புத்தகத்தை நான் இப்போது எழுத வேண்டும் - ஆனால் அது மிகவும் பெரிய ஒரு பணியாக இருக்கும்.
இந்த படத்தை ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு வடிவமைத்தது, புத்தகத்தின் கலாச்சாரமயமான மொழிபெயர்ப்பை வழிகாட்டியாகக் கொண்டு. அதன் பணி, உள்ளூர் வாசகர்களை கவரும் வகையில் கலாச்சார ரீதியாக பொருத்தமான பின்சட்டப் படத்தை உருவாக்குவதும், அந்த படத்தின் பொருத்தத்தை விளக்குவதும் ஆகும். ஜெர்மன் எழுத்தாளராக, எனக்கு பெரும்பாலான வடிவமைப்புகள் பிடித்திருந்தாலும், இறுதியில் AI அடைந்த படைப்பாற்றலால் நான் ஆழமாக கவரப்பட்டேன். தெளிவாக, முடிவுகள் முதலில் என்னை நம்ப வைக்க வேண்டும், மேலும் சில முயற்சிகள் அரசியல் அல்லது மத காரணங்களால் தோல்வியடைந்தன, அல்லது வெறுமனே பொருந்தவில்லை. புத்தகத்தின் பின்சட்டத்தில் இடம்பெறும் இந்தப் படத்தை ரசிக்கவும், கீழே உள்ள விளக்கத்தை ஆராய ஒரு நிமிடம் எடுத்துக்கொள்ளவும்.
கீழ் சாக்ஸனியின் கனமான மண்ணில் வேரூன்றிய ஒரு வாசகருக்கு, இந்த படம் தொலைதூர கோஸ்மிக் கனவுகளை காட்டுவதில்லை. இது வீட்டின் பொருட்களிலேயே கட்டப்பட்ட ஒரு கூண்டை காட்டுகிறது. இது மெய்யாத்மாவை நிராகரித்து, கண்கூடாக உணரக்கூடியதை முன்னிலைப்படுத்துகிறது: ஓக் மரத்தின் உறுதியான நிலைத்தன்மையும், தாழ்நிலங்களின் சுட்ட மண்ணும்.
நடுத்தரத்தில் எரியும் எரிவாயு லியோராவின் ஆன்மாவாகும். இது குளிர்ந்த, தொலைதூர நட்சத்திரமாக அல்ல, ஆனால் ஒரு துண்டு டார்ஃப் (பீட்) அல்லது எரியும் மரத்தின் மையமாகும்—ஒரு கச்சிதமான, உள்ளூர் வெப்பம். இது ஃப்ராக்ஸ்டீனன் (கேள்வி கற்கள்) களை சுறுசுறுப்பான, எரியும் கூறுகளாக பிரதிபலிக்கிறது, அவை சுற்றியுள்ள அமைப்பை எரிக்க முயற்சிக்கின்றன. இது "உள்ளார்ந்த வெப்பத்தை" பிரதிபலிக்கிறது, இது ஒரு முழுமையான அமைப்பின் ஈரமான, ஊர்வலமான குளிருக்கு எதிராக போராடுகிறது.
இந்த நெருப்பை சுற்றி ஸ்டீர்ன்வேவர்’ஸ் (நட்சத்திர நெய்தவர்) வடிவமைப்பு உள்ளது, இது இறுதியாக கட்டமைப்பின் அதிகாரத்தை பிரதிபலிக்கிறது: ஃபாக்வெர்க் (மர கட்டமைப்பு). இருண்ட, காலநீண்ட மரக்கட்டைகள் மற்றும் சிவப்பு பாக்ஸ்டீன் (சிறு செங்கல்) ஆகியவற்றின் ஜியோமெட்ரிக் வரிசை ஒரு முழுமையான ஒழுங்கின் மண்டலமாக உருவாகிறது. மூலையில் உள்ள குறுக்கு குதிரைத் தலைகள்—கீழ் சாக்ஸன் பண்ணை வீடுகளின் கூரைகளைக் காக்கும் பாரம்பரிய கீபெல்சைசென்—இங்கு பலமடங்கு அதிகரித்து ஒரு தப்பிக்க முடியாத காவல்கோபுரமாக மாறுகின்றன. அவை "புயலுக்கு எதிரான மற்றும் மண்ணில் வேரூன்றிய" விதியை குறிக்கின்றன, இது ஒரு சிறையிலாக மாறிய பாதுகாப்பாக மாறியுள்ளது.
மூச்சுத் திணறல் புகையிலும் எரியும் விளிம்புகளிலும் உள்ளது. இது உரையில் விவரிக்கப்பட்ட ரீட் (பிளவு) ஐ பிரதிபலிக்கிறது. மர கட்டமைப்பின் சரியான இணைப்பு கேள்வியின் வெப்பத்தால் வளைந்து கொண்டிருக்கிறது. உள்ளூர் ஆன்மாவுக்கு, இந்த படம் புத்தகத்தின் பயங்கரமான சிக்கலை வெளிப்படுத்துகிறது: நூற்றாண்டுகளாக நிலைத்திருக்கும் குளிர்ந்த, பாதுகாப்பான நிலைத்தன்மையான கெவேவ் (வலை) ஐ பராமரிக்கவா, அல்லது சுதந்திரத்தின் வெப்பத்தை உணர வீட்டை எரிக்கவா.
இந்த வடிவமைப்பு வடக்கு பகுதியில், விதி நட்சத்திரங்களில் எழுதப்படவில்லை, ஆனால் கனமான மரக்கட்டைகளால் கட்டப்பட்டிருக்கிறது—மற்றும் கட்டமைப்பின் குளிர்ச்சிக்கு சவாலாக ஒரு அடுப்பில் தீ பற்ற வேண்டும் என்பதை புரிந்துகொள்கிறது.