Triết lý của những sợi chỉ lỏng: Liora và Người Dệt Sao

Cuốn sách là một ngụ ngôn triết học hoặc một ẩn dụ về tương lai. Dưới lớp áo của một câu chuyện cổ tích đầy chất thơ, tác phẩm thảo luận về những câu hỏi phức tạp liên quan đến chủ nghĩa tiền định và tự do ý chí. Trong một thế giới tưởng chừng hoàn hảo, vốn được giữ gìn trong sự hài hòa tuyệt đối bởi một thực thể cấp cao (“Người Dệt Sao”), nhân vật chính Liora đã phá vỡ trật tự hiện hữu bằng cách đặt ra những câu hỏi phản biện. Tác phẩm đóng vai trò như một sự phản chiếu ẩn dụ về siêu trí tuệ và những viễn cảnh kỹ trị hoàn mỹ. Nó khai thác sự căng thẳng giữa sự an toàn tiện nghi và trách nhiệm đau đớn của việc tự quyết định cá nhân. Một lời kêu gọi cho giá trị của sự không hoàn hảo và đối thoại phản biện.

Trong không gian tĩnh lặng của những buổi sớm mai, khi người ta quan sát sự hối hả của thế hệ trẻ đang nỗ lực dệt nên một tương lai thành đạt và ổn định, tác phẩm này hiện lên như một lời nhắc nhở nhẹ nhàng nhưng đầy sức nặng. Đôi khi, áp lực của việc phải sống theo một khuôn mẫu hoàn hảo – một “tấm dệt” được sắp đặt sẵn bởi kỳ vọng của gia đình và xã hội – có thể làm lu mờ đi bản sắc riêng biệt của mỗi cá nhân. Liora, với chiếc tay nải chứa đầy những viên đá câu hỏi, chính là hiện thân cho tinh thần ham học hỏi và khát khao tìm kiếm chân lý của con người.

Cuốn sách bắt đầu bằng vẻ ngoài của một câu chuyện thần tiên dịu dàng, nhưng dần dần, qua từng chương và đặc biệt là phần vĩ thanh, nó buộc người đọc phải đối diện với thực tại của thời đại kỹ thuật số. Người Dệt Sao không chỉ là một nhân vật huyền thoại, mà còn là biểu tượng cho những hệ thống thông minh đang dần định hình cuộc sống của chúng ta. Qua hành trình của Liora, ta nhận ra rằng sự thích nghi không phải là tuân thủ mù quáng, mà là khả năng sáng tạo ra những lối đi mới ngay trên những vết rạn nứt của thực tại.

Hành động dám đặt câu hỏi của Liora là một liều thuốc cho những tâm hồn đang cảm thấy mệt mỏi vì phải chạy theo sự hoàn mỹ. Nó khẳng định rằng sự hiếu thảo hay lòng tôn trọng truyền thống không mâu thuẫn với việc tự chịu trách nhiệm về cuộc đời mình. Tác phẩm mời gọi các bậc phụ huynh và con trẻ cùng ngồi lại bên nhau, để thấy rằng mỗi câu hỏi đều có đôi cánh và mỗi vết sẹo trên tấm dệt cuộc đời đều mang một vẻ đẹp riêng của sự trưởng thành.

Tôi đặc biệt ấn tượng với khoảnh khắc người mẹ bí mật nhét chiếc túi gấm nhỏ chứa bông hoa ngâu và một sợi chỉ xám vào tay nải của Liora trước khi cô bé lên đường. Trong một bối cảnh đề cao sự che chở và gắn kết, cử chỉ này không phải là sự bao bọc quá mức, mà là một sự thấu hiểu thầm lặng. Sợi chỉ xám thô ráp, không phản chiếu ánh sáng ấy đại diện cho việc chấp nhận những khiếm khuyết và những lựa chọn ngoài khuôn mẫu. Nó cho thấy sự tinh tế trong việc ủng hộ cá tính của thế hệ sau: người đi trước không ép buộc con mình phải đi trên con đường vàng son rực rỡ, mà trao cho họ công cụ để tự dệt nên bản sắc riêng, ngay cả khi điều đó có nghĩa là phải đối mặt với những bất định. Sự va chạm giữa trật tự cũ và khát vọng mới ở đây được giải quyết bằng tình thương và sự bao dung, tạo nên một nốt nhạc trầm đầy nhân văn trong bài ca của thế giới.

கிழக்கின் நூல்களிலிருந்து ஒரு வணக்கத்தை அனுப்புகிறேன்

"லியோரா மற்றும் நட்சத்திர நெய்தவர்கள்" என்ற புத்தகத்தின் பக்கங்களை முதன்முதலில் திருப்பும்போது, மேற்கத்திய கற்பனை உலகத்தின் அந்நிய உணர்வு அல்ல, ஆனால் ஒரு பழைய நண்பரை ஒரு காலை லோடஸ் தேநீருடன் மீண்டும் சந்தித்த உணர்வு எனக்கு வந்தது. எங்கள் தமிழ் கலாச்சாரத்தில், அமைதி ஒருபோதும் வெறுமையாக இருக்காது; அது எப்போதும் உணர்ச்சிகள் மற்றும் சிந்தனைகளின் அடிநிலையுடன் நிரம்பியிருக்கும். மற்றும் லியோராவின் கதை, கேள்விகளின் கற்கள் நிறைந்த பையில், அந்த அடிநிலையைத் தட்டுகிறது.

லியோராவைப் படிக்கும்போது, நான் எழுத்தாளர் தச்சு லாம் அவர்களின் புகழ்பெற்ற படைப்பான "இரு குழந்தைகள்" என்ற கதையில் உள்ள லியென் என்ற கதாபாத்திரத்தை நினைவுகூராமல் இருக்க முடியவில்லை. லியோரா ஒளி சந்தையின் விளிம்பில் அமர்ந்திருப்பது போல, லியென் ஒரு ஏழ்மையான நகரத்தின் இருளில் அமர்ந்து, ஒவ்வொரு இரவிலும் செல்லும் ஒளிமயமான ரயிலை நோக்கி ஏங்குகிறார். இருவரும் அமைதியான ஆர்வத்துடன், உண்மையின் வெளிப்படையான வெளிப்பாட்டைத் தாண்டி வேறு ஒரு ஒளியைத் தேடுகின்றனர் – அது வெறும் உடலியல் ஒளி அல்ல, அது நம்பிக்கை மற்றும் அர்த்தத்தின் ஒளி ஆகும்.

லியோராவின் பயணம் எனக்கு தமிழ் நாட்டின் குழந்தைகள் விளையாட்டான பல்லாங்குழியை நினைவூட்டுகிறது, அங்கு சிறிய கற்கள் அன்புடன் கையாளப்படுகின்றன. லியோராவின் "கேள்வி கற்கள்" அவற்றைப் போலவே – எளிமையானவை, அன்றாட வாழ்க்கையை பிரதிபலிக்கின்றன, ஆனால் அவற்றைச் சேர்க்கும்போது, அவை வளர்ச்சியின் பாரத்தை தாங்குகின்றன. எங்கள் கலாச்சாரத்தில், ஆற்றங்கரையின் கற்கள் நிலைத்தன்மை மற்றும் மேம்பாட்டின் அடையாளமாக இருக்கின்றன; வெளிப்புறம் மென்மையானது ஆனால் உள்ளே உறுதியானது, அது போலவே லியோரா தனது சந்தேகங்களை ஒரு மிகச் சரியான உலகில் நிலைத்திருக்க வைத்துக் கொள்கிறார்.

லியோராவுக்கும் நட்சத்திர நெய்தவர்களின் ஒழுங்குக்கும் இடையிலான மோதல் இன்று தமிழ் சமூகத்தில் உள்ள ஒரு "நவீன பிளவு"வை பிரதிபலிக்கிறது: "குடும்ப பொறுப்பு" (குடும்பம் மற்றும் சமூகத்தின் மீதான பொறுப்பு) மற்றும் "தனித்துவம்" (தனிப்பட்ட ஆசைகள்) ஆகியவற்றிற்கிடையிலான போராட்டம். லியோராவின் தாய் தனது மகளின் கேள்விகளை சமப்படுத்த முயற்சிக்கும்போது, அவர் ஒரு எதிரி அல்ல, ஆனால் பல தமிழ் தாய்மார்களின் உருவமாக இருக்கிறார் – தனது குழந்தையை பாதுகாப்பான கட்டமைப்பில் பாதுகாக்க விரும்புகிறார். எனவே, லியோராவின் துணிச்சல் வெறும் கிளர்ச்சியாக இல்லை, ஆனால் முந்தைய தலைமுறையினர் வேறுபாட்டை ஏற்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு வலியான அழைப்பாகும்.

கதையில் உள்ள இசைக்குருந்து மரம் எங்கள் மனதில் கிராமத்தின் பழமையான ஆலமரத்தை நினைவூட்டுகிறது. அது வெறும் மரம் அல்ல, ஆனால் தெய்வங்களின் இருப்பிடம், பல தலைமுறைகளாக வேண்டுதல்களையும் ரகசியங்களையும் கேட்கும் இடம். மரத்தை அணுகுவது பதில்களைத் தேடுவதற்காக மட்டுமல்ல, ஆனால் ஆன்மீக மூலங்களைத் தேடுவதற்கும், ஒரு புனித இடத்தில் உங்கள் மனதை பிரதிபலிக்கவும் ஆகும்.

சாமிர் ஒளி நூல்களை நெய்யும்போது, நான் வடக்கு மலைப்பகுதிகளில் மங்கோலியர் அல்லது தாய் மக்களின் கைத்தறி நெய்தல் கலைக்குப் பின் திரும்புகிறேன். அவர்களுக்காக, ஒவ்வொரு வடிவமும் வெறும் அலங்காரம் அல்ல, ஆனால் அது ஒரு மொழி, ஒரு நினைவகம், ஒரு பாதுகாப்பு மந்திரம், இயற்கைக்கு அன்புடன் நெய்யப்பட்ட ஒன்று. ஒரு நவீன கலைஞர் பான் தாவோ நியூயென் போன்றவர் கூட, சாமிர் வானத்தை மீண்டும் தைத்தல் போலவே, உடைந்த வரலாறு மற்றும் நினைவுகளைப் பயன்படுத்தி கலைக்கூடங்களை உருவாக்குகிறார்.

சாமிரின் சோக கதை எனக்கு தமிழ் இலக்கியத்தின் மகா கவிஞர் கம்பனின் வரிகளை நினைவூட்டுகிறது: "உள்ளம் தான் உயர்வு." சாமிர் மிகுந்த திறமையுடையவர், ஆனால் அவர் துன்பத்தையும் குறைபாடுகளையும் (உள்ளம்) தொடும்போது மட்டுமே அவரது கலை உண்மையாக உயிர்ப்புடன் மிளிர்கிறது. அந்த ஒற்றை நூலின் ஒலி எனக்கு யாழ் இசையைப் போன்றதாக தோன்றுகிறது – ஒரு தனித்துவமான இசைக்கருவி. யாழின் ஒற்றை நூலின் துயரமான ஒலி, அதன் இறுக்கமான நூலிலிருந்து எழும், தமிழ் மக்களின் மனதின் ஆழமான துன்பத்தையும் இனிமையையும் தொடக்கூடியது, அது லியோரா மற்றும் சாமிர் இணைந்து பிடித்திருக்கும் மெல்லிய வெள்ளி நூலைப் போன்றது.

எங்கள் வரலாற்றில், ஆசிரியர் சு வான் அன் உயர்ந்த அதிகாரத்தின் முன் கேள்வி கேட்கும் துணிச்சலின் சான்றாக இருக்கிறார். "சப்த தண்டனை" என்ற தனது கடிதத்தை அரசரிடம் சமர்ப்பிக்கும்போது, அவர் நேர்மையைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு, ஆபத்துகளை ஏற்கவும், அரசாங்கத்தை விட்டு விலகவும் தயார் ஆனார் – இது நட்சத்திர நெய்தவர்களின் ஒழுங்குக்கு எதிராக லியோராவின் செயல்களுடன் ஒரு ஆழமான வரலாற்று ஒலியைக் கொண்டுள்ளது.

லியோராவின் பயணத்தை தமிழ் பார்வையில் ஆழமாக புரிந்துகொள்ள, ஒரு தத்துவ (ஆனால் மிகவும் நடைமுறை) கருத்தான "தெய்வீக இணைப்பு" சரியான கம்பசமாக இருக்கலாம். ஒவ்வொரு சந்திப்பும், ஒவ்வொரு பிளவுகளும், கூட லியோரா எந்தக் கல்லை எடுக்கிறாள் என்பதும், யாத்ரையாக இல்லை, ஆனால் அது ஒரு தெய்வீக இணைப்பு. அது நம்மை ஏற்றுக்கொள்ள உதவுகிறது, ஏனெனில் கூட குறைபாடுகள் அல்லது துன்பங்கள் கூட ஒரு காரணத்திற்கும் அதன் பணி உள்ளது.

நீங்கள் லியோராவை விரும்பினால் மற்றும் அதே அதிர்வுகளை கொண்ட ஒரு தமிழ் நவீன இலக்கியத்தைத் தேடினால், "கண்களை மூடி கதவைத் திறந்தால்" என்ற நகுலன் அவர்களின் படைப்பை படியுங்கள். இந்த புத்தகம் ஒரு குழந்தையின் உலகத்தைப் பற்றிய தெளிவான பார்வையாகும், அங்கு துக்கம் மற்றும் காதல் பற்றிய ஆழமான பாடங்கள் தோட்டம் மற்றும் எளிய விஷயங்களின் மூலம் கற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன, இதயத்துடன் கூட "காண" எப்படி என்பதை நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஆனால், இந்தக் கதையை நான் படிக்கும் முறையில், ஒரு சிறிய "இருள்" இருப்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். தமிழ் கலாச்சாரம் ஒற்றுமையை (ஒன்றுபடுதல்) மதிக்கிறது. லியோரா வானத்தை கிழிக்கும்போது, உண்மையைத் தேடுவதற்காக, அது ஒரு சமூகத்தின் அமைதியை குலைக்கும் போது தனிப்பட்ட உண்மையின் விலை மிக அதிகமாக இருக்கிறதா என்ற எனது உள்ளார்ந்த அச்சத்தைத் தூண்டுகிறது. இது ஒரு கடினமான கேள்வி, மற்றும் இந்த சிக்கலே இந்த புத்தகத்தை மிகவும் மதிப்புமிக்கதாக ஆக்குகிறது.

புத்தகத்தில் ஒரு விபரம் என்னை அமைதியாக்கியது, அது பரபரப்பானதற்காக அல்ல, ஆனால் மனித இயல்பின் ஆழமான புரிதலுக்காக. அது "தைத்த" பிறகு வானத்தின் படிமம். அது முற்றிலும் குணமடைந்த நிலையில் திரும்பவில்லை. அது ஒரு காயத்தை கொண்டுள்ளது. எங்கள் கிழக்காசிய கலாச்சாரத்தில், கின்சுகி (ஜப்பானில் தோன்றியதாக இருந்தாலும் தமிழ்நாட்டில் மிகவும் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது) கலை – உடைந்த பானைகளை தங்கத்தால் சரிசெய்தல் – மிகவும் மதிக்கப்படுகிறது. வானத்தின் காயத்தின் விவரம் அழகாக உள்ளது, ஏனெனில் அது துன்பத்தின் வரலாற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறது. அது கடந்த காலத்தை மறுக்கவில்லை, உடைந்ததில்லை என்று பாசாங்கு செய்யவில்லை. அதற்கு பதிலாக, அது காயத்தை ஒரு புதிய அழகின் ஒரு பகுதியாக மாற்றுகிறது, மேலும் அமைதியாகவும் உண்மையாகவும். அந்த படிமத்தின் முன் நின்று, நான் மிகவும் ஆறுதல் அடைகிறேன்: நாம் முழுமையாக இருக்க முழுமையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

நாற்பத்து நான்கு முறை தலை நிமிர்ந்த போது: லியோரா உலகின் கண்ணாடியான தருணம்

நான் இப்போதுதான் ஒரு விசித்திரமான பயணத்தை முடித்திருக்கிறேன். நான் எங்கும் செல்லவில்லை, ஹனோயில் உள்ள ஒரு பழைய நடைபாதை ஓட்டலில் அமைதியாக அமர்ந்து, நாற்பத்து நான்கு வெவ்வேறு கலாச்சாரங்களிலிருந்து வந்த, ஒரே புத்தகத்தைப் பற்றிய நாற்பத்து நான்கு விமர்சனக் கட்டுரைகளைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன்: அந்த புத்தகம் "லியோரா மற்றும் நட்சத்திர நெசவாளர்" (Liora and the Starweaver). ஆரம்பத்தில், இது எளிமையாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன் - ஒரே கதையைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் படிப்பதுதானே என்று. ஆனால் படிக்கப் படிக்க, நான் உணர்ந்தேன்: நாங்கள் யாரும் ஒரே கதையைப் படிக்கவில்லை. நாங்கள் நாற்பத்தைந்து பேரும் வெவ்வேறு கண்ணாடிகளை கையில் பிடித்து, ஒரே லியோரா உருவத்தின் மீது அதைத் திருப்பியிருந்தோம், ஆனால் அதில் தெரிந்த பிம்பம் முற்றிலும் தனித்துவமாக இருந்தது.

என்னை முதலில் திடுக்கிட வைத்தது ஜப்பானிலிருந்து வந்த கட்டுரையைப் படித்தபோதுதான். அங்குள்ள விமர்சகர் லியோராவின் பயணத்தைப் பற்றிப் பேச "மோனோ நோ அவாரே" (mono no aware) - நிலையற்ற அழகின் மீதான சோகம் - என்ற கருத்தைப் பயன்படுத்தியிருந்தார். ஆனால் நான், ஒரு வியட்நாமியனாக, அதில் "துயென்" (Duyên) என்ற கருத்தைப் பார்த்தேன் - நாம் தவிர்க்க முடியாத ஆனால் அதனுடன் நடக்கக்கூடிய விதி அல்லது ஊழ்வினை. இரண்டுமே ஏற்றுக்கொள்வதைப் பற்றியதுதான், ஆனால் ஒன்று நிலையாமையை ஏற்றுக்கொள்வது, மற்றொன்று விதிக்கப்பட்டதை ஏற்றுக்கொள்வது. பிறகு நான் கொரியாவிலிருந்து வந்த கட்டுரையைப் படித்தேன், அவர்கள் லியோராவிடம் "ஹான்" (han) - ஆழமான, தீர்க்கப்படாத துயரத்தை - கண்டார்கள். கிழக்கு ஆசியாவின் மூன்று கலாச்சாரங்கள், ஒரே கதாபாத்திரத்தைப் பார்க்கும் மூன்று வெவ்வேறு விதங்கள். திடீரென்று எனக்குப் புரிந்தது: நாம் லியோராவை மட்டும் படிக்கவில்லை, லியோராவின் வழியாக நம்மையே படித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால் நான் எதிர்பாராத இடங்களிலிருந்து பெரிய ஆச்சரியங்கள் வந்தன. வேல்ஸ் (Wales) விமர்சகர் "ஹிரைத்" (hiraeth) பற்றி எழுதியிருந்தார் - குறிப்பிட்ட பொருள் இல்லாத ஒரு ஏக்கம், இழந்த அல்லது ஒருவேளை இருந்திராத ஏதோ ஒன்றின் மீதான தவிப்பு. அந்தப் பகுதியை வாசித்தபோது, என் இதயம் ஒரு கணம் நின்றது. ஏனென்றால் வியட்நாமிய மொழியில், அந்த உணர்வுக்குத் துல்லியமான வார்த்தை எங்களிடம் இல்லை, ஆனால் எங்களிடம் ஒரு நாட்டுப்புறப் பாடல் இருக்கிறது: "மாலையில் வாசலருகே நின்று யாரையோ நினைப்பது / தாயின் பிறந்த ஊரை, தொலைதூர நீர்நிலைகளையும் மலைகளையும் பார்ப்பது." அந்த "நினைப்பது" என்பது ஒரு இடத்தை மட்டும் நினைப்பதல்ல, அது தெளிவற்ற ஒன்றை, நிரப்ப முடியாத ஒரு வெறுமையை நினைப்பது. வேல்ஸ் மேற்கின் கோடியில், வியட்நாம் கிழக்கின் கோடியில், ஆனால் நாங்கள் ஒரே உணர்வைப் பகிர்ந்து கொள்கிறோம். அந்த வெல்ஷ் நபரும் நானும், இருவருமே லியோராவிடம் அந்த உணர்வைக் கண்டோம். அவர்களுடைய கட்டுரையைப் படிக்காமல் இருந்திருந்தால் இதை நானாக ஒருபோதும் நினைத்திருக்க மாட்டேன்.

பிறகு ஸ்காட்லாந்து இருந்தது. ஸ்காட்டிஷ் விமர்சகர் "கெய்லி" (ceilidh) - கடுமையான வடிவவியல் கொண்ட சமூக நடனங்கள் - பற்றிப் பேசினார், அதை லியோராவின் பயணத்துடன் ஒப்பிட்டார். நான் வியட்நாமின் பழங்குடி இனத்தவரின் "தோ கம்" (Thổ cẩm) நெசவுக்கலை பற்றி எழுதியிருந்தேன், அங்கு ஒவ்வொரு வடிவமும் ஒரு கதை. நாங்கள் இருவரும் லியோராவை ஒரு சமூக "நெசவின்" பகுதியாகப் பார்த்தோம், ஆனால் ஸ்காட்லாந்து கூட்டு இயக்கத்தை (நடனம்) பார்த்தது, நான் தனிப்பட்ட அமைதியை (துணி) பார்த்தேன். ஒன்று இயங்கக்கூடியது, ஒன்று நிலையானது. ஒன்று ஒலி, ஒன்று சித்திரம். ஆனால் இரண்டுமே இணைப்பு மற்றும் சமூகத்திற்கான பொறுப்பைப் பற்றியது. இது எனக்கு உணர்த்தியது: ஒருவேளை மேற்கும் கிழக்கும் நாம் நினைப்பது போல அவ்வளவு தூரத்தில் இல்லை. வித்தியாசம் தனிநபருக்கும் சமூகத்திற்கும் இடையில் இல்லை, அந்த உறவை நாம் வெளிப்படுத்தும் விதத்தில்தான் உள்ளது.

ஆனால் நான் முற்றிலும் அதிர்ச்சியடைந்த தருணங்களும் இருந்தன. ரஷ்ய விமர்சகர் "துஷா" (dusha) - ரஷ்ய ஆன்மா - பற்றி எழுதினார், இது ஒரு கனமான, தத்துவார்த்தமான, கிட்டத்தட்ட சோகமான கருத்து. அவர்கள் லியோராவை பாவம் மற்றும் மீட்பு என்ற கேள்வியுடன் போராடும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் கதாபாத்திரமாகப் பார்த்தார்கள். நான் லியோராவை அந்த வகையில் நினைத்ததே இல்லை. எனக்கு, லியோரா பாவத்தின் சுமையைச் சுமக்கவில்லை; அவள் வெறும் ஆர்வம் கொண்டவள். ஆனால் ரஷ்யர்கள் நான் சிறிதும் உணராத ஒரு தார்மீகக் கனத்தைக் கண்டார்கள். இது என்னையே கேட்க வைத்தது: நான் லியோராவை மிகவும் லேசாகப் படிக்கிறேனா? அல்லது ரஷ்யர்கள் அவளை மிகவும் கனமாகப் படிக்கிறார்களா? அல்லது நாங்கள் இருவரும் சரிதானா, லியோரா எங்கள் இருவரையும் தாங்கும் அளவுக்குப் பரந்தவளா?

நான் எதிர்பாராத மற்றொரு விஷயம்: அரபு விமர்சகர் "கரம்" மற்றும் "கராமா" (karama) - பெருந்தன்மை மற்றும் கவுரவம் - பற்றி எழுதினார், மேலும் கேள்விகள் கேட்பதன் மூலம் சமூகத்தின் கவுரவத்தைக் காப்பவராக லியோராவைப் பார்த்தார். பிரேசில் நாட்டவர் லியோராவின் பயணத்தில் "சௌதாதே" (saudade) - இனிமையான சோகம் - கண்டார். தாய்லாந்து எழுத்தாளர் "க்ரெங் ஜெய்" (kreng jai) - மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுக்க விரும்பாத உணர்வு - பற்றி எழுதி, லியோராவின் செயல்களை "க்ரெங் ஜெய்" மீறலாகக் கருதினார். மூன்று கலாச்சாரங்கள், மூன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட வாசிப்புகள். அரேபியர்கள் தார்மீகத் துணிச்சலைக் கண்டார்கள், பிரேசில் கவித்துவமான சோகத்தைக் கண்டது, தாய்லாந்து மரியாதைக்கும் உண்மைக்கும் இடையிலான மோதலைக் கண்டது. நான்? நான் "ஹோவா" (Hòa) - நல்லிணக்கம் - பற்றி எழுதியிருந்தேன், லியோரா இந்த "நல்லிணக்கத்தை" அதிகமாக உடைக்கிறாளோ என்று கவலைப்பட்டேன். இப்போது நான் பார்க்கிறேன்: என் கவலை மிகவும் "வியட்நாமிய" கவலை. அரேபியர்கள் "நல்லிணக்கம்" பற்றிக் கவலைப்படவில்லை; அவர்கள் "கராமா" பற்றிக் கவலைப்படுகிறார்கள். தாய்லாந்துக்காரர்கள் "க்ரெங் ஜெய்" பற்றிக் கவலைப்படுகிறார்கள். நம்மில் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் கவலையைச் சுமக்கிறோம், அதை எல்லோரும் லியோரா மீது ஏற்றுகிறோம்.

இந்த நாற்பத்து நான்கு கட்டுரைகளைப் படிக்கும் வரை நான் ஒருபோதும் உணராத ஒரு விஷயம் இருக்கிறது: என் வியட்நாமிய கலாச்சாரத்தில் ஒரு பெரிய "குருட்டுப் புள்ளி" (blind spot) இருக்கிறது. சமூகம் பற்றி, "துயென்" (விதி) பற்றி, ஏற்றுக்கொள்வது பற்றிப் பேசுவதில் நாங்கள் மிகவும் கெட்டிக்காரர்கள். ஆனால் சுத்தமான தனிநபரரைப் பற்றிப் பேசுவதில் நாங்கள் கெட்டிக்காரர்கள் இல்லை. பிரெஞ்சுக்காரர்கள் "தனிமனிதவாதம்" (individualisme) பற்றி நான் ஒருபோதும் எழுத முடியாத பெருமையுடன் எழுதினார்கள். ஜெர்மானியர்கள் "சுயநிர்ணயம்" (Selbstbestimmung) பற்றி அது ஒரு இயல்பான விஷயம் என்பது போல எழுதினார்கள். இஸ்ரேலியர்கள் "சுட்ஸ்பா" (chutzpah) - துணிச்சல்/துடுக்குத்தனம் - ஒரு நல்லொழுக்கம் என்பது போல எழுதினார்கள். ஆனால் வியட்நாமிய கலாச்சாரத்தில், நான் தனிநபரைப் பற்றி அதிகமாக எழுதினால், ஏதோ துரோகம் செய்வது போல எனக்குக் கொஞ்சம் கூச்சமாக இருக்கிறது. அதுதான் என் குருட்டுப் புள்ளி. இப்போது, நாற்பத்து நான்கு கட்டுரைகளைப் படித்த பிறகு, நான் தெளிவாகப் பார்க்கிறேன்: நான் தவறில்லை, ஆனால் நான் முழுமையடையாதவன். குற்றஉணர்ச்சி இல்லாமல் தனிநபரைப் பற்றிப் பேச என்னிடம் மொழி இல்லை.

ஆனால் அங்கு அதிசயங்களும் இருந்தன. ஸ்வாஹிலி மொழிக் கட்டுரையைப் படிக்கும்போது, "உபுண்டு" (ubuntu) - "நாங்கள் இருப்பதால் நான் இருக்கிறேன்" - என்ற கருத்தைச் சந்தித்தேன். இது ஆப்பிரிக்காவின் சமூகத் தத்துவம், வியட்நாமிலிருந்து பல்லாயிரம் மைல் தொலைவில் உள்ளது. ஆனால் அதைப் படித்தபோது, நான் உடனடியாகப் பார்த்தேன்: இதுதான் நாங்கள் "தின் லாங் கியா சோம்" (tình làng nghĩa xóm) (கிராமத்துப் பாசம் மற்றும் அண்டை வீட்டுக்கடமை) என்று அழைப்பது. இது வார்த்தைக்கு வார்த்தை ஒன்று அல்ல, ஆனால் அதன் ஆன்மா ஒன்றுதான். இந்தோனேசியர்களிடமும் "கோத்தோங் ரோயோங்" (gotong royong) - சமூகத்திற்காக ஒன்றாக வேலை செய்வது - இருக்கிறது. மூன்று கலாச்சாரங்கள் - வியட்நாம், ஸ்வாஹிலி, இந்தோனேசியா - மூன்று வெவ்வேறு கண்டங்களிலிருந்து, ஆனால் ஒரு முக்கிய மதிப்பை பகிர்ந்து கொள்கின்றன: மனிதன் தனியாக வாழ்வதில்லை. இது எனக்குக் காட்டுகிறது: உண்மையிலேயே உலகளாவிய சில விஷயங்கள் உள்ளன. மேற்குலகம் அடிக்கடி நினைக்கும் (பகுத்தறிவு, தனிநபர், சுதந்திரம்) வகையில் "உலகளாவிய"வை அல்ல, ஆனால் வேறு வகையில் "உலகளாவிய"வை: இணைப்பு, சமூகம், பொறுப்பு.

எல்லா நாற்பத்து நான்கு கட்டுரைகளையும் படித்து முடித்த பிறகு, நான் அமர்ந்து என் சொந்தக் கட்டுரையை மீண்டும் படித்தேன். நான் என்ன சொல்லவில்லை என்பதை உடனடியாகப் பார்த்தேன். நான் "துயென்" பற்றி, "ஹோவா" பற்றி, "டான் பாவ்" (ஒரு நரம்பு இசைக்கருவி) பற்றி, அறிஞர் சு வான் ஆன் பற்றி எழுதியிருந்தேன். எல்லாம் மிகவும் வியட்நாமிய விஷயங்கள். ஆனால் நான் "சுதந்திரம்" பற்றி எழுதவில்லை. நான் "தனிப்பட்ட உரிமைகள்" பற்றி எழுதவில்லை. நான் "சுட்ஸ்பா" அல்லது "தனிமனிதவாதம்" பற்றி எழுதவில்லை. அவற்றைப் பற்றி நான் சிந்திக்கவில்லை என்பதற்காக அல்ல, ஆனால் வியட்நாமிய கலாச்சாரத்தில், மனதில் வரும் முதல் முக்கிய வார்த்தைகள் அவை அல்ல. இப்போது எனக்குப் புரிகிறது: அது ஒரு குறைபாடு அல்ல. அது ஒரு கண்ணோட்டம் மட்டுமே. ஆனால் நான் லியோராவை இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள விரும்பினால், மற்ற நாற்பத்து நான்கு நண்பர்களின் மொழியை நான் கற்க வேண்டும். என் சொந்த மொழியைக் கைவிடுவதற்காக அல்ல, அதை வளப்படுத்த.

இந்தப் பயணத்தின் மிகப் பெரிய பாடம் "நாம் அனைவரும் ஒன்று" அல்லது "நாம் அனைவரும் வேறு" என்பது அல்ல. இரண்டுமே உண்மை, இரண்டுமே போதுமானவை அல்ல. பாடம் இதுதான்: ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்திற்கும் அதன் சொந்த உணர்வு மற்றும் தார்மீக அகராதி உள்ளது, ஒரு கதையைப் படிக்கும்போது, புரிந்து கொள்ள நாம் அந்த அகராதியைப் பயன்படுத்துகிறோம். ஜப்பானியர் "மோனோ நோ அவாரே" பயன்படுத்துகிறார், வியட்நாமியர் "துயென்", அரேபியர் "கராமா", வெல்ஷ் நபர் "ஹிரைத்" பயன்படுத்துகிறார். யாரும் தவறில்லை. ஆனால் நாம் ஒரே ஒரு அகராதியை மட்டும் பயன்படுத்தினால், முழுமையற்ற லியோராவையே பார்க்கிறோம். நாற்பத்தைந்து அகராதிகளையும் இணைக்கும்போதுதான் லியோரா உண்மையில் யார் என்பதைப் பார்க்கிறோம்: எந்த ஒரு தனி கலாச்சாரத்தையும் தாண்டி நிற்கும் ஒரு சிக்கலான, பல பரிமாண மனிதப் பிறவி.

இதுதான் அந்த மந்திரம்: நாற்பத்து நான்கு கட்டுரைகளைப் படித்த பிறகு, நான் "லியோரா மற்றும் நட்சத்திர நெசவாளர்" புத்தகத்தை மீண்டும் படிக்கும்போது, "கேள்வி கற்கள்" கையில் வைத்திருக்கும் ஒரு சிறுமியை மட்டும் நான் இப்போது பார்க்கவில்லை. நான் ஒரே நேரத்தில் நாற்பத்தைந்து குரல்களைக் கேட்கிறேன் - வியட்நாமிய டான் பாவ், ஜப்பானிய கோட்டோ, அரபு ஓத், ஸ்காட்டிஷ் பேக் பைப்புகள் - அனைத்தும் ஒரே இசையை இசைக்கின்றன. ஒரு கிளாசிக்கல் ஆர்கெஸ்ட்ரா போலல்லாமல், ஜாஸ் பாணியில்: ஒவ்வொரு குரலும் அதன் அடையாளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறது, ஆனால் ஒன்றாகச் சேர்ந்து நம்மில் எவராலும் தனியாகச் செய்ய முடிந்ததை விடப் பெரிதாக ஒன்றை உருவாக்குகின்றன.

இந்த படத்தை ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு வடிவமைத்தது, புத்தகத்தின் கலாச்சார மறுஉருவாக்க மொழிபெயர்ப்பை வழிகாட்டியாகக் கொண்டு. அதன் பணியாக இருந்தது, உள்ளூர் வாசகர்களை கவரும் ஒரு கலாச்சார ரீதியாக பொருத்தமான பின்புற அட்டைப்படத்தை உருவாக்குவது, மற்றும் அந்த படத்தை ஏன் பொருத்தமானது என்பதை விளக்குவது. ஜெர்மன் எழுத்தாளராக, நான் பெரும்பாலான வடிவமைப்புகளை ஈர்க்கக்கூடியதாகக் கண்டேன், ஆனால் இறுதியில் AI அடைந்த படைப்பாற்றலால் நான் ஆழமாக கவரப்பட்டேன். தெளிவாக, முடிவுகள் முதலில் என்னை நம்ப வைக்க வேண்டும், மற்றும் சில முயற்சிகள் அரசியல் அல்லது மத காரணங்களால் தோல்வியடைந்தன, அல்லது வெறுமனே பொருந்தவில்லை. புத்தகத்தின் பின்புற அட்டையில் இடம்பெறும் இந்த படத்தை ரசிக்கவும், கீழே உள்ள விளக்கத்தை ஆராய ஒரு நிமிடம் எடுத்துக்கொள்ளவும்.

ஒரு வியட்நாமிய வாசகருக்கு, இந்த படம் வெறும் அலங்காரமாக இல்லை; இது பழமையான பாரத்தின் நசுக்கும் பாரத்துக்கும் தனிநபர் விருப்பத்தின் மெல்லிய, எரியும் சூட்டுக்கும் இடையேயான ஒரு மோதலாகும். இது பட்டு போன்ற திரவத்தை நிராகரித்து, மிகவும் கடினமான, மிகவும் பழமையான, மற்றும் மிகவும் மன்னிக்காத பித்தளையை தேர்ந்தெடுக்கிறது.

மையத்தில் எரியும் சுழல் ந்ஹாங் வொங் (சுழல் தூபம்) ஆகும். வியட்நாமிய ஆன்மீகத்தில், தூபம் காணப்படாத உலகிற்கு புனித பாலமாகும், நேரம், பிரார்த்தனை மற்றும் நினைவின் அடையாளமாகும். இங்கு, இது லியோராவையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது—அவளது கௌ ஹொய் (கேள்வி) உடன். அதைச் சுற்றியுள்ள குளிர்ந்த உலோகம் மாறாக, தூபம் நிலையற்றது, அர்த்தத்தை உருவாக்குவதற்காக தன்னைச் சுடுகிறது. இது அனுமதி கேட்கவில்லை; இது மெதுவான, திட்டமிட்ட எரிதல், அமைப்பின் மூச்சுத்திணறலால் அணைக்க முடியாதது.

இந்த தீ எரியும் பின்னணி த்ரோங் டொங் (டாங் சான் பித்தளை டிரம்) மேற்பரப்பாகும். இது வியட்நாமிய பழங்கால அதிகாரம், ஒழுங்கு மற்றும் நாகரிகத்தின் உச்ச அடையாளமாகும். சுற்றியுள்ள வளையங்கள் மற்றும் முற்றிலும் சிம் லாக் (புனைவு பறவைகள்) முடிவில்லாமல் சுற்றுவது ந்ஜூயி டெட் சாவ் (நட்சத்திர நெசவாளரின்) சரியான, சுழற்சி வடிவமைப்பை பிரதிபலிக்கிறது. இது ஒவ்வொரு இயக்கமும் பித்தளையில் உறைந்திருக்கும் ஒரு பிரபஞ்சம், அழகான ஆனால் முற்றிலும் நிலையானது—"விதியின் சிறை" என்று அழைக்கப்படும் ஒன்று, இது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நீடித்துள்ளது.

உண்மையான டிஸ்டோப்பியா அழுகலில்தான் உள்ளது. லியோராவின் கேள்வியின் சூடு பழமையான பச்சை அடர்த்தியை உடைக்கும் தருணத்தை படம் பிடிக்கிறது. உருகும் பச்சை ஆக்ஸிடேஷன் புனைவை விட கீழே உள்ள கச்சா, களிமண் இரும்பு உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இது நாவலின் "வானில் உள்ள காயம்" (வெட் செஆ) ஐ பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு சரியான விதியை சவாலுக்கு உட்படுத்துவதற்கான விலை அழகான வெளிப்புறத்தை அழிப்பதாகும் என்பதை இது விளக்குகிறது. சுருளிலிருந்து எழும் புகை வெறும் பிரார்த்தனை அல்ல; அது இயந்திரம் உடைந்து கொண்டிருப்பதை சுட்டிக்காட்டும் ஒரு சிக்னலாகும், மிக எளிய, மெல்லிய உண்மையின் மூச்சு மிக கனமான சங்கிலிகளை உடைக்க முடியும் என்பதை நிரூபிக்கிறது.